amfikratia

Ψυχή τρελλή, που να σταθεί, κάστρο γυρεύει...

Κομμάτια ερείπια είμαι κι ώρες - ώρες τα μαζεύω

με μιά κραυγή με ένα δάκρυ στεγνωμένο

μα άγριο βλέμμα μού 'χει δώσει κι υπομένω

αυτή η ψυχή μου η τρελλή η πολεμίστρα

που γύρευε κάστρο κορμί, γερό να κατοικήσει

σκαρί χτισμένο με πανί να αρμενίσει

μα βρήκε εμένα και με κάνει όλο κομμάτια...

Απ' όσα θέλει ένας άνθρωπος να ζήσει

περιφρονόντας προσπερνώ και δεν γυρίζω

πιστή στον όρκο ενός Ναϊτη ως προς την ένδεια

πιστή σε όρκο πειρατή πριν το ρεσάλτο

πιστή σε όρκο ναυτικού σ'ένα ναυάγιο

πιστή σε όρκο Μοναχής στην καταιγίδα

πιστή στ' Όνειρο της Ζωής και εκδικήτρα!

Η ανημπόρια είν' η δασκάλα μου η μεγάλη

που με διδάσκει σιωπηλά τι περνούν οι άλλοι

ψιλό γυαλάκι η βιτρίνα της ζωής τους

με μιά γροθιά σαν ρύζι ο Άνεμος την σπέρνει

με ένα φύσημα συντρίμια τα παλάτια

και μένει η γύμνια μοναχά

γιά συντροφιά και η κατάντια....

Σε μία θάλασσα από αίμμα ταξιδεύω

με ονειρευτές, με πειρατές, με Αμαζόνες

σ'ένα βασίλειο μυστικό ξεχειμωνιάζω

με Ρόνιν λαβωμένους κουβεντιάζω

μέχρι να γιάνουν οι πληγές που χαίνουν πύον

μέχρι οι πόνοι να περάσουν και το κρύο

κι ας είναι αυτά η πληρωμή γιά την ελπίδα...

(Kι όλο θυμάμαι τη σκηνή

που δεν βρήκαν Άγια Γραφή

οι Πειρατές

και ορκιστήκαν στο τσεκούρι)...

yiannas galanou

ΤΟΠΟΙ ΜΑΓΙΚΟΙ...

Δεν υπάρχει λέξη...

Ούτε το <<πατρίδα>> αρκεί, ούτε καν το <<μητρίδα>>!

Πού κατοικώ? Στο χώμα που πατούν τα πόδια μου...

Που πατούν ? 'Οπου γης...

<<'Οπου γης και πατρίς>>...

Τόποι ονειρικοί της παιδικής μου ηλικίας...

Τόποι από όπου πέρασα γιά λίγο... Τόποι περαστικοί από τη μνήμη και τις αισθήσεις... Τόποι μαγικοί.

'Οπως η Μικρά Ασία, που δεν την έζησα, μα κατοικεί εντός μου...

Τόποι γεμάτοι με ξωτικά, νεράϊδες, γοργόνες, αλαφροϊσκιωτους, μάγους και γίγαντες...

Τόποι πατρίδες και μητρίδες και ονειρικοί και μαγικοί και υπέροχοι, καθώς με κάνουν να ξεχνώ ετούτον...

Τόποι μαγικοί του μυαλού και της καρδιάς όπου κατοικώ μόλις κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι...

Amfikratia

Arkouda

Kallisto ...

Μικρές ψηφίδες μιάς παγκόσμιας ψυχής,

που κλαίει,

που ονειρεύεται,

που ελπίζει...

Αϊτή!!! Ένα τσιγάρο δρόμος...

Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2010

'''Οπου φτωχός κι μοίρα του", είπα το χάραμα που άκουσα γιά τον καταστροφικό σεισμό στην Αϊτή... Το ίδιο άκουσα να επαναλαμβάνεται σαν κλισέ κι απ' άλλα χείλη, ξανά και ξανά...

 Πόσο μικρά φαντάζουν τώρα τα προβλήματα μας, μπροστά σ' αυτά των ρημαγμένων απ' τον σεισμό κατοίκων της Αϊτής.

Πόσο πιό ελαφρύς πρέπει να φαντάζει, ο συχνά ασήκωτος Σταυρός που σέρνει ο καθ' ένας μας, μπροστά σ' αυτό το δράμα των πάμφτωχων ανθρώπων που δεν είχαν στον Ήλιο μοίρα, ούτε τον καλό καιρό στον τόπο τους?

Δεν ξέρω αν μπορώ να γράψω πολλά, γιατί άρχισε πάλι ο ... τρελλός χορός των εγγραφών, όταν παλεύω να γράψω κάτι στο blog... Mα θα πω τούτο.

Πόσο μακριά είναι η Αϊτή, γιά να μας αγγίξει ο πόνος αυτών των ανθρώπων που αργοσβύνουν κάτω απ' τα ερείπια?

Αυτών που επέζησαν μα θα πεθάνουν απ' την πείνα, τη δείψα τις αρρώστιες?

Των παιδιών που απόμειναν χωρίς γονείς? Των γονιών που απόμειναν χωρίς παιδιά?

 Μακριά θα μου πείτε... Πιό μακριά απ' την Τουρκία που τότε μας έκανε να κλάψουμε με ευλογημένα δάκρυα, γιά τον πόνο των γειτόνων μας κι ύστερα κάναμε εμείς αυτούς να κλαίνε με τον πόνο τον δικό μας.

Εγώ θα έλεγα, πως είναι μόνο ένα τσιγάρο δρόμος.

Ένα τσιγάρο δρόμος είναι ο όλεθρος, η καταστροφή, η συμφορά, ο αβάσταχτος πόνος.

Σήμερα αυτοί, αύριο άλλοι, μεθαύριο ίσως εμείς...

Κι η συμπόνοια, η καλωσύνη, ή η αδιαφορία στον συνάνθρωπο, είναι ...δανεικά, όπως λέει η Μάνα μου... Ότι δίνεις παίρνεις...

Δεν ξέρω πως θα μπορούσε να βοηθήσει κανείς αυτούς τους ανθρώπους... Και πάντα φοβάμαι τ' αρπακτικά που τρέχουν όποτε οσμίζονται αίμα κι ανημπόροια... Μα αν μπορεί κανείς - μικρός ή Μεγάλος - να κάνει κάτι, ας το κάνει... Αν μπορεί κάποιος να βοηθήσει κάπως, ας βοηθήσει κι ας δώσει την ευκαιρία και σ' εμάς να βοηθήσουμε.

Και παρακαλώ, μιά και πλησιάζουν κι οι μέρες του Τριώδιου, ΟΧΙ και στην Αιτή Καρναβαλίστικα κοστούμια!!!

Μην τον λυπάσαι τον Αετό...

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2010

Ο Πόνος είναι πανταχού παρών.

Φτηνή η Ζωή πουλιέται κι αγοράζεται γιά πενταροδεκάρες πιά!

Το Άδικο γιγαντώνεται και πνίγει κάθε δίκαιη φωνή που προσπαθεί ν' αρθρώσει Λόγο.

Το Μίσος έγινε επάγγελμα!

Σήμερα άκουσα κάτι στο ραδιόφωνο.

"Ερχόμαστε απ' το Τίποτα!

Πηγαίνουμε στο Τίποτα...

Τί έχουμε να χάσουμε???

Τίποτα!!!"...

Θυμήθηκα και που πολύ μικρούλα, αγαπούσα τα ποιήματα που ήταν γραμμένα στα ημερολόγια τοίχου!

Κάποτε δεν κρατιόμουν και ξεφύλιζα και τα πιό κάτω, των ημερών που δεν είχαν ξημερώσει ακόμη...

Τα θυμήθηκα γιατί βρήκα δυό πολύ όμορφα - παραδοσιακά μάλλον - στιχάκια και σας τα χαρίζω, να τα κρατάτε πάνω σας γιά τις δύσκολες μέρες...

''Μην τον λυπάσαι τον Αετό

όπού πετά και βρέχει.

Μον' να λυπάσαι το πουλί

όπού φτερά δεν έχει..."

......................................................

"Πουλί που ξέρει στη Ζωή

ν' αντέχει όλον τον πόνο

 στα ύψη φτάνει και πετά

 με μιά φτερούγα μόνο!!!

............................................................................

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Με αγάπη

yiannas

Parkour - Freerunning - Mάθε να ξεπερνάς τα εμπόδια...

Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2010

To είχα αποθηκεύσει καιρό τώρα, όταν ακόμη ζούσα στο σπίτι μου... Νομίζω είναι ενδιαφέρον.

URL= http://www.youtube.com/watch?v=s-Mqq0Z7eg0

Δύσκολα θα βρίσκω πιά χρόνο γιά το Διαδίκτυο ... Ήθελα να περάσω κι εδώ κάτι πραγματικά ενδιαφέρον. Επισκεθείτε την ιστοσελίδα parkour.gr γιά περισσότερα...

http://www.parkour.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=109&Itemid=143

- Η ιστορία του Parkour

Μια εισαγωγή για το ευρύ κοινό και όσους φιλοδοξούν να γίνουν traceurs.

Η ουσία του Parkour μπορεί να αναφερθεί απλώς:

Ως η τέχνη της μετακίνησης, ξεπερνώντας τα εμπόδια, με το συντομότερο, αποτελεσματικότερο και ασφαλέστερο τρόπο, χρησιμοποιώντας μόνο το σώμα σας. Τα βασικά στοιχεία περιλαμβάνουν τρέξιμο, άλματα, και αναρρίχηση, οικοδομώντας πάνω σε αυτά τα βασικά για να βελτιωθεί η ικανότητά μας να περάσουμε πάνω, κάτω, γύρω και μέσα από τα εμπόδια με πιο πολύπλοκες κινήσεις.

Το Parkour είναι ένα σύστημα που βελτιώνει την ικανότητα άσκησης δύναμης, την ταχύτητα, την ευκινησία, τον συντονισμό, την αντοχή, την ανθεκτικότητα, και την ακρίβεια.

Προσφέρει ένα καλογυμνασμένο σώμα, ανεξαρτήτως επίπεδου εμπειρίας και βελτιώνει την ικανότητά μας να κινηθούμε, να αξιοποιήσουμε την εμπιστοσύνη μας στον εαυτό μας και να αλλάξουμε τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο. Οι μαθητές του Parkour καλούνται "traceurs" και οι μαθήτριες "traceuses".

Τι είναι το Freerunning;

Το Freerunning είναι η τέχνη της ελεύθερης σωματικής έκφρασης, χωρίς περιορισμούς και όρια. Αποσκοπεί στην ομορφιά, τη χάρη, και την ομαλότητα της κίνησης. Ο free-runner προπονείται ώστε να μπορεί να κινείται ελεύθερα στο περιβάλλον, αστικό ή μη, και να μπορεί να εκφράζει τον εαυτό μέσω της διάδρασης με τα διάφορα αντικείμενα του χώρου.

...Οι αξίες που έχουν δωθεί στο Freerunning σύμφωνα με τον δημιουργό του είναι οι εξής :

* Ακολούθησε το δικό σου μονοπάτι

* Μην σταματάς να προπονείσαι

* Σεβάσου τους συναθλητές σου

* Γίνε έμπνευση για τους άλλους

* Να είσαι θετικός και να ψάχνεις για θετικότητα και στο περιβάλλον που εξασκήσε

* Να σέβεσαι το περιβάλλον σου

* Είσαι ελεύθερος να δοκιμάσεις άλλες πειθαρχίες

* Μην το παίρνεις τόσο σοβαρά

* Το ταξίδι είναι πιο σημαντικό από το προορισμό

* Δεν υπάρχει καλό η κακό, σωστό η λάθος, αυτό που μετράει είναι οι εμπειρία που αποκτάς μέσω της προπόνησης.

* Το Freerunning δεν είναι elite πειθαρχία αλλά για τους ανθρώπους που αγαπάνε την μετακίνηση.

* Διοχέτευσε με καλό τρόπο την ενέργειά σου, με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνεις καλύτερος.

Τότε: "Τα λεφτά σου ή τη ζωή σου", είπε κι ύστερα έκλαιγε στον ώμο μου... Τώρα απειλές θανάτου!!!

Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2009

Πάντοτε πίστευα πως κι η πιό μαύρη καρδιά έκρυβε μέσα της λίγο φως!  Συνηγορούσαν σ' αυτή μου την αντίληψη άλλες εικόνες, άλλες εποχές που πιά θαρώ πως χάνονται...

Θυμάμαι στα 13 μου με πλησίασε κάποιος ηλικιωμένος αλαφιασμένος και μου ζήτησε να εξομολογηθεί.

 "Έχω σκοτώσει άνθρωπο", μου είπε.

Πάντα μου εξομολογούνταν άνθρωποι, πράγματα ανομολόγητα, ίσως γιατί πάντα άκουγα με προσοχή, πάντα ήθελα να καταλάβω, να βοηθήσω. Αυτό τότε δεν το άντεξα.

"Γιατί σ' εμένα? Γιατί όχι σ' έναν παππά?", του είπα.

 Γέλασε.  "Γιατί θέλω να εξομολογηθώ σε κάποιον αγνό άνθρωπο και βρήκα μόνο εσένα", συνέχισε...

" Λυπάμαι! Δεν μπορώ ν' αντέξω το βάρος της εξομολόγησης σου. Μίλα στον Θεό"!

Έφυγα και τον θυμάμαι ακόμη αγριεμένο, συντριμμένο από ένα ασήκωτο βάρος. Μα τότε είχαν προηγηθεί πόλεμοι, εμφύλιοι, ποιός ξέρει τί είχε συμβεί.... Κι εγώ ήμουν παιδί ακόμα...

Στα είκοσι μου πάλι σ' ένα ταξίδι στη Θεσσαλλονίκη, ένα βράδυ Χριστούγεννα περπατούσα μέσα σ' ένα πάρκο μ' έναν φίλο. Χιόνιζε ήταν θεοσκότεινα και μας την έπεσε ξαφνικά ένα θηρίο.

 " Τα λεφτά σου ή την ζωή σου", είπε.

Τον κοίταξα, τον λυπήθηκα. Μεσ' το κρύο, χωρίς μία, θα φοβόταν κι αυτός, όσο κι ο φίλος μου που άσπρισε από τον φόβο. Του μίλησα με κατανόηση. Του είπα πως φεύγαμε την επομένη κι είχαμε μόνο γιά τα εισιτήρια. Αν τα είχε τόσο ανάγκη να του τα δίναμε και θα δανειζόμασταν. Μα τί του συνέβαινε?

Μήπως είχε ανάγκη από κάτι? Μήπως ήθελε να τον πάμε κάπου? Να φάει αν πεινούσε? Τί τον έκανε να κάθεται μέσα στο κρύο, στο χιόνι? Ο φίλος μου συνηγόρησε αμέσως.

Σε δυό λεπτά το θηρίο είχε γείρει στον ώμο μου κι έκλαιγε με λυγμούς. Μετά από λίγο εμφανίστηκε κι ο συνεργός που ήταν κρυμμένος πιό κάτω. Άγριος κι αυτός. Η νύχτα κατέληξε σε ξενυχτάδικο μαγειρείο, μετά από επιμονή - και κέρασμα με τα προηγούμενα κλεψιμαίϊκα - του θηρίου, που συχνά πυκνά μας αγκάλιαζε, εξηγόντας στον συνεργό πως γνώρισε τους καλύτερους ανθρώπους στον κόσμο και πως κανείς δεν του φέρθηκε ποτέ έτσι ξανά...

Θυμάμαι κι εκείνον τον παλιό κλέφτη τον περιβόητο "αυτιά" που κάποτε μπήκε σ' ένα σπίτι να κλέψει και βρήκε μέσα ένα παιδάκι και το σπίτι πάμφτωχο και έφυγε αφήνοντας και χρήματα στην κούνια του γιά να βοηθήσει τη φτωχή μάνα!!!

Σήμερα όμως, που άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους γιά 10 Ευρώ... Σήμερα που το έγκλημα είναι τόσο οργανωμένο όσο ποτέ. Σήμερα που με πλησιάζουν άνθρωποι άγνωστοι σ' εμένα και που μου μιλούν με απίστευτο μίσος, σήμερα ζούμε μιάν άλλη εποχή... Πολλοί ξέρετε τις περιπέτειες μου εξ αιτείας της εναντίωσης μου στις παράνομες εξαγωγές αδέσποτων ζώων. Βρέθηκα στο μάτι ενός κυκλώνα και στην καρδιά μιάς απίστευτης Κόλασης... Και 'κει είμαι ακόμα.

Ζήτησα βοήθεια από φιλικό πρόσωπο που είχαμε διαφορετικές απόψεις, μα που όμως πίστευα πως είχε κάποια ειλικρινή ανθρώπινα αισθήματα απέναντι μου όπως έλεγε. Δυστυχώς έχωσε τα νύχια της στην σάρκα μου με απίστευτο μίσος. Λόγια, λόγια, λόγια κι όλα ψεύτικα. Όλα παιχνίδια, ίντρικες πίσω απ' την πλάτη μου, προδοσίες, καταστροφές, πόνος κι ύστερα η απόλαυση... Τα γέλια, τα νέα ψέμματα, οι νέες καλυμένες απειλές, ο θρίαμβος της δύναμης του "είμαστε πολλοί και θα σε τελειώσουμε"

Σαν κι εμένα κι άλλοι. Δεν είμαι η μόνη που υποφέρει, που απειλείται.

 Άνθρωποι άγνωστοι που μ' ακολουθούν, που κάποτε αγριεύουν, που λένε "Την έχουμε μολύνει! Θ' αρρωστήσει! Θα πεθάνει!"

Ή "Θα σου κάψουμε το σπίτι μ' εσένα μέσα! Θα στο ανατινάξουμε. Θα σε δηλητηριάσουμε, θα σε τσακίσουμε στο ξύλο"...

Ο γείτονας στη Σαλαμίνα που κανόνιζε από τηλεφώνου να μου δηλητηριάσουν το νερό. Και χίλια άλλα ακόμη τέτοια...

Δεν προετοιμάστηκα γι' αυτή την ζωή φίλοι και φίλες μου, ούτε γι' αυτόν τον θάνατο... Πίστευα όπως είπε ο Χριστός στο:

 "Ύπαγε και μην αμαρτάνεις πιά"!!! Αφού έχεις αμαρτήσει και το ξέρεις μετάνιωσε. Άλλαξε ζωή. Τώρα εσύ, ο όποιος ΕΣΥ, γιατί ζητάς τον θάνατο μου?

---

Πέρασα να σας ευχηθώ Καλά Χριστούγεννα!

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009

... Πέρασα να σας ευχηθώ! Καλές Γιορτές, ευτυχισμένα Χριστούγεννα! Καλή Χρονιά αν δεν τα ξαναπούμε μέχρι τότε...

Κοντά σας ζω τώρα. Στην πόλη... Μα ας πούμε πως ζω... Και τα αγαπημένα Χριστούγεννα γιά μένα, είναι πιά μόνο πόνος... Και δεν ξέρω το τι θα μου ξημερώσει η κάθε μέρα.

Θα με γνωρίσετε... Είμαι εκείνη με το κατεβασμένο κασκέτο στα μάτια γιά να μην φαίνονται τα δάκρυα...

Το μόνο δώρο μου σ' εσάς κάποιες αγαπημένες σας εγγραφές που θα τις μεταφέρω απ' την arkouda γιά να μην χαθούν... Δυστυχώς δυσκολεύομαι με τα σχόλια. Και πολλά έχουν χαθεί. Ευχαριστώ το άτομο που με περιέγραψε σαν να είμαι κι εγώ ένα indigo child ( χθεσινό βέβαια ...)!

Σας ευχαριστώ γιά την αγάπη σας, την εμπιστοσύνη, την φιλία σας.

Να προσέχετε! Οι καιροί είναι σκληροί και σίγουρα θα γίνουν ακόμη περισσότερο...

Καλές οι ευχές, μα καλύτερη η αλήθεια!

Γι' αυτό να προστατεύετε την Ελπίδα, τη ζωή και τις Αρχές σας σαν κόρη οφθαλμού... 

Να είστε όλοι και όλες καλά...

Σκέψεις περί Indigo, crystal και του Ουράνιου Τόξου παιδιών!

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009

24-12-09. Το μόνο που θα πρόσθετα σήμερα πιό κατηγορηματικά θα ήταν το εξής:

 Πιστεύετε πως πράγματι διαφέρετε ή πως θέλετε να κάνετε το κάτι το διαφορετικό και  το καλύτερο γιά τον Κόσμο???

ΚΡΥΦΤΕΙΤΕ! ΚΑΝΤΕ ΤΟ ΕΝ ΚΡΥΠΤΩ!!! Τίποτε άλλο.

___________________________________________

Aπό την εγγραφή:

http://yiannas.pblogs.gr/2008/04/skepseis-peri-indigo-crystal-kai-toy-oyranioy-toxoy-paidiwn.html

Xτες γιά λίγο το βραδάκι πήρε το μάτι μου την εκπομπή του Χαρδαβέλλα, που καταπιανόταν με τα περί ύπαρξης των Indigo, crystal και του "ουράνιου τόξου" παιδιών (αγέννητα αυτά ακόμα)... Κάτι παρόμοιο θαρώ είχε ξαναβάλει στο παρελθόν, είχα διαβάσει κι εγώ το κάτι τις, σιγά να μην μου γεννηθούν διάφορα ερωτηματικά...

Κι έχω και λέω, χωρίς διόλου να θέλω να περιαυτολογήσω... Όσες φορές τα κοίταξα, όλες σχεδόν τις ιδιότητες που υποτίθεται πως έχουν αυτά τα παιδιά τις διαθέτω από "παιδίσκη"! Και σίγουρα σαν και μένα στα '' μικράτα'' τους, πολλοί και πολλές...

Ε! Και λοιπόν??? Μονάχα το διάολο μου έχω βρει!!! Διότι ως γνωστόν, περνάει η άτιμη η κενωνία από πάνω σου με έναν οδοστρωτήρα, πετάει μετά και την πίσσα (μην πείτε και τα πούπουλα) κι έτοιμη η ισοπέδωση... Να ζούμε να τους θυμόμαστε (πως ήταν κάποτε)!!!

Άσε εκείνα τα ερωτηματολόγια που κυκλοφορούν!!! Κάποιες ερωτήσεις πιό πολύ μου φαίνονται πως έχουν να κάνουν, με απροσάρμοστα παιδιά, αυτιστικά, ή με σύνδρομο Άσπεργκερ! Αυτό βέβαια δεν είναι κατηγόρια, μιά και πάρα πολλά απ' αυτά τα παιδιά και πολύ ευαίσθητα είναι και πολύ ευφυή. Μα δείχνει λίγο μιά άγνοια, μιά προχειρότητα πάνω στο θέμα...

Στο προκείμενο. Πέρα από το ότι πάντα υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν παιδιά προικισμένα, άνθρωποι με ευαισθησίες, ευφυϊα, ιδιαίτερες ιδιότητες και αυξημένα αισθητήρια, νομίζω πως έρχεται κατά πάνω μας, μιά εσσάνς από Μεσαίωνα και ακόμη πιό παλιά, όπου η ανθρωπότης, η φυλή, το άτομο, οι πάντες τελικά, περιμένουν κάποιους σωτήρες να τους σώσουν!!!!!!!!!

Ψυχανεμίζομαι μιά καινούργια Ζαν Ντ' Αρκ εν αναμονή, κάτι μαρμαρωμένους βασιλιάδες με πάνες, κάτι ημίθεους Ηρακλειδείς με σιδεράκια στα δόντια... (Άσε που συχνά όλοι αυτοί κι αυτές, στο τέλος γίνονται μάρτυρες)!

Καλό αυτό γιά το Hollywood, μα γιά μας, λίγο τεμπέλικο το βρίσκω...

Πάλι άλλους θα περιμένουμε να σώσουν τον πλανήτη που πάει απ' το κακό στο χειρότερο???

Πάλι άλλοι θα επωμισθούν τις ευθύνες όλων???

Και η κατάληξη της σκέψης μου! Μιά κοινωνία που δεν θέλει να σωθεί, δεν σώνεται με τίποτα.

Μιά κοινωνία που βαυκαλίζεται με όνειρα πλούτου και δύναμης, θα ξυπνήσει φτωχή και αδύναμη, μιά και καλή.

Ένα Κόσμος που κυνηγά από ζήλεια, μισσαλλοδοξία, φόβο να σκεφτεί, φόβο να πάρει πάνω του τις ευθύνες, την διαφορετική φωνή, το διαφορετικό άτομο, δεν σώζεται από κανένα Indigo, crystal ή του Ουράνιου Τόξου παιδί...

Αυτή η κοινωνία, αυτά τα παιδιά θα τα καλουπώσει και θα ρίξει και το τσιμεντάκι...

Άσε που όποιος θεωρεί εαυτόν ότι δεν ανήκει σ' αυτήν την κατηγορία, που θα πετάξει πιό εύκολα από τους ώμους του τις ευθύνες...

Αυτά και πολλά άλλα ακόμη...

Περιμένω τη δική σας άποψη!

-----------------------------------------------------------------------

Καθυστερημένο Υστερόγραφο:

Βλέπω πως αυτό το θέμα ενδιαφέρει πολλούς και πολλές. Ίσως κάποιους γονείς που αισθάνονται πως τα παιδιά τους διαφέρουν... Ίσως κάποιους ανήσυχους έφηβους... Ίσως κάποιους ενήλικες που αισθάνονται πως θα μπορούσαν να προσφέρουν σ' αυτόν τον Κόσμο πολλά περισσότερα, πως θα μπορούσαν να κάνουν σημαντικότερα πράγματα απ' ότι μέχρι τώρα, μα πάντα μπροστά τους εμφανίζονταν ανυπέρβλητα εμπόδια.

Το κείμενο ενδιαφέρει πολλούς, μα οι απόψεις τους δεν εκφράζονται.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, οι περισσότεροι θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλά περισσότερα αν οι συνθήκες δεν ήταν τόσο αρνητικές... Πρέπει όμως να προσπαθήσουμε, έστω εκεί που μας πονάει πιό πολύ, έστω εκεί που ... κατοικοεδρεύει το μεράκι μας, έστω και αν βάλουμε από το χρόνο, την ψυχή μας και την τσέπη μας...

Πρέπει να προσπαθήσουμε, να παλέψουμε, να μάθουμε να φυλαγόμαστε, να μάθουμε να ρισκάρουμε, να νικάμε, να χάνουμε, να δημιουργούμε...

Γιά μας... Γιά τον Κόσμο... Γιά τη Φύση... Γιά το Αύριο...

Γιατί πιστεύω ακράδαντα πως τα χαρισματικά indigo, crystal και ουράνιου τόξου παιδιά, είναι πολύ περισσότερα απ' όσα λέγονται, είναι παιδιά του Σήμερα, του Αύριο, μα και του Χθες, είναι άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες, που μπορούν και λαχταράνε να κάνουν αυτό το κάτι το σημαντικό, αυτό το κάτι το καλύτερο...
__________________________________

Και σχετικά αποσπάσματα από δύο σχόλια μου

...πιστεύω πως υπάρχουν πολλές ιδιότητες και δυνάμεις στον καθένα μας, "εν δυνάμει", εν υπνώσει θα μπορούσα να πω, που πιθανόν οι συνθήκες της ζωής, δεν έχουν επιτρέψει να εκδηλωθούν και να καλλιεργηθούν όπως πρέπει...

Μα δεν μιλώ τόσο γιά υπερφυσικές καταστάσεις, όσο γιά ανάπτυξη του χαρακτήρα και του νου, που από μόνα τους αυτά τα στοιχεία μπορούν να κάνουν την μεγάλη, την απίστευτη διαφορά.

Όσον αφορά αυτά τα παιδιά και τις σχετικές θεωρείες, νομίζω επίσης πως δεν αναφέρονται μόνο σε εξαιρετικές ικανότητες, αλλά και στα χαρίσματα της ευφυίας που όμως δεν λειτουργεί ατομιστικά, αλλά προσφέρεται γιά να βοηθήσει την ανθρωπότητα, τη Ζωή, τη Φύση, να συνεχίσουν να υπάρχουν...

Υπό αυτή την έννοια και ακριβώς γιατί θεωρώ πως η συμπόνοια απέναντι σε κάθε άνθρωπο που πάσχει, μα και σε κάθε πλάσμα της Φύσης που χάνεται, είναι το ζητούμενο και το σπάνιο, νομίζω πως όλοι εμείς που είμαστε σχετικά ευαισθητοποιημένοι, πρέπει να το παλεύουμε ο κάθε ένας με τον τρόπο του και να μην περιμένουμε σωτήρες με εττικέτες γιά να μας σώσουν...

... Το αν υπάρχουν ή θα υπάρξουν στο μέλλον παιδιά που θα είναι όπως τα θέλει η "συνταγή", δεν το γνωρίζω.

Προικισμένοι άνθρωποι, ευφυείς, φιλάνθρωποι, με διορατικότητα, υπήρξαν και θα υπάρχουν πιστεύω πάντα.

Σημασία όμως έχει το να παλεύουμε γιά τη σωτηρία και την βελτίωση του Κόσμου μας, όλοι όσοι καταλαβαίνουμε, το πόσο αναγκαίο είναι πιά αυτό.

Θαρώ πως ζούμε σε ένα κρίσιμο στάδιο, σε ένα σταυροδρόμι, που από τη μιά οδηγεί στην αποκτήνωση του ανθρώπου και την καταστροφή της Ζωής και της Φύσης κι από την άλλη οδηγεί σε ένα πιό ανθρώπινο μέλλον, σε μιά συνειδητοποίηση πως η Φύση κι ο Πλανήτης είναι η Ζωή κι αν τα καταστρέφουμε, καταστρέφουμε εμάς πρώτα απ' όλα.

Κυρίως πιστεύω στις τεράστιες δυνάμεις του μυαλού τ' ανθρώπου που αν θέλει και μπει στη διαδικασία του να βρει λύσεις γι' αυτά τα σημαντικά θέματα, μπορεί να κάνει θαύματα.

Δυστυχώς, κακά τα ψέμματα, ανάλογα με τις κοινωνίες που ζούμε, εκπαιδευόμαστε να χρησιμοποιούμε το μυαλό - και το συναίσθημα - μας, γιά μικρά, συχνά ανόητα, ή λάθος πράγματα, συχνά δε, εκπαιδευόμαστε στο να μην το χρησιμοποιούμε καθόλου, πέρα από τα καθημερινά και τα τετριμμένα...

Όταν υπάρχει πάθος, μεράκι, Αγάπη, συνειδητοποίηση της πραγματικότητας και της ευθύνης, το μυαλό ξυπνά... Εκεί εναποθέτω τις ελπίδες μου. Στο ξύπνημα του μυαλού του "μέσου" ανθρώπου, του "μικρού" δίχως την μεγάλη οικονομική δύναμη, δίχως την μεγάλη κοινωνική επιρροή, δίχως τις "μεγάλες" γνωριμίες ανθρώπου...

Στο ξύπνημα των αισθήσεων, του συναισθήματος του, στο μεράκι του, στη δουλειά που μπορεί να κάνει ο κάθε ένας από εμάς, στις λύσεις που μπορεί να βρει, στην προσπάθεια αφύπνισης του συνανθρώπου μας, στην προσπάθεια της σωτηρίας της Φύσης, της Ζωής, του Αύριο!

Και συχνά να ξέρεις, αρκεί κι ένα λιθαράκι. Αρκεί το να δημοσιοποιήσει κάποιος, κάτι άσχημο που θα δει. Αρκεί το να υψώσει το ανάστημα του και ν' αρνηθεί να συμμετάσχει στο "έγκλημα"...

O Xριστός και τα ζώα!

Πέμπτη, 24 Δεκεμβρίου 2009

Σαν σκέφτομαι όμως τα Χριστούγεννα και θυμάμαι κάποιες φορές που στόλιζα τη φάτνη, θυμάμαι μόνο πως ένα βρέφος αγαπημένο, γεννήθηκε ανάμεσα σε ζώα... Πως αυτά πρώτα ζέσταναν το κορμάκι του με τα κορμιά και τις ανάσες τους...

Πως σαν μεγάλωσε και περπάτησε, τ' αγάπησε τα ζώα και τα πόνεσε και ξέρω καλά τι λέω...

Γιατί δεν μίλησε τυχαία γιά νηστείες...

Γιατί σαν άρπαξε το μαστίγιο και χτύπησε με λύσσα τους εμπόρους στον Ναό, αυτοί οι έμποροι δεν πουλούσαν ... σουβενίρ, μα ΖΩΑ. ΖΩΑ ΓΙΑ ΣΦΑΓΗ, ΖΩΑ ΓΙΑ ΘΥΣΙΕΣ!!!

Ζώα που περίμεναν με τρόμο στα κλουβιά τον θάνατο τους!

Γιατί τότε οι περισσότεροι Ναοί ήταν τόποι, όπου ποτάμι έρρεε το αίμα... ΣΦΑΓΕΙΑ!!!

Κι αυτό το αγαπημένο τα Χριστούγεννα βρέφος, πρέπει να θυμόμαστε σαν θά 'ρθει και το Πάσχα, πως βλέποντας ενήλικας πιά τον θάνατο του να πλησιάζει, πήρε το ψωμί και το κρασί και τα ευλόγησε κι είπε:

"Έτσι θέλω να με θυμάστε"!!!

Ούτε σφαγές, ούτε θυσίες, ούτε κρεοφαγίες...

Μόνο με το ψωμάκι και το κρασί...

"ΕΤΣΙ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΕ ΘΥΜΑΣΤΕ"!!!

Έτσι απλά, ταπεινά, φτωχικά, λιτά, αγνά. πνευματικά, υπέροχα...

Κι έτσι με τα χρόνια, έπαψαν οι Ναοί κάθε θρησκείας, να είναι τόποι μαρτυρίων και Σφαγεία ζώων κι έγιναν τόποι προσευχής!

Κι εμείς σήμερα αυτά τα ζώα, τα βασανίζουμε καιρό πολύ κι απίστευτα μέχρι να τα θανατώσουμε...

Ή αφήνουμε άλλους να το κάνουν "γιά το καλό της ανθρωπότητας" δήθεν...

Το ίδιο είναι! Συμμετέχουμε στο έγκλημα, επιτρέποντας το...

Κι εμείς σήμερα αυτά τα ζώα τα στέλνουμε σε νέους διπλοκλειδωμένους Ναούς του ... πνεύματος και της επιστήμης (!!!), γιά να γίνουν ολοκαύτωμα, υπηρετόντας την παράνοια κάποιων σαδιστών που θέλουν να το παίζουν μικροί Θεοί...

-

Δείτε τα!

Αντέξτε να τα δείτε έστω γιά μιά φορά...

Πιστεύετε ποτέ πως ο Χριστός θα επέτρεπε ποτέ να γίνονται αυτά τα εγκλήματα?

Ή θά 'ρπαζε και πάλι το φραγγέλιο???

Κι όλα αυτά, γιά να συνεχισθεί τ' αλησβερίσι και να μην χάσουν κάποια βρώμικα κυκλώματα τα χρήματα... Ενώ δεν χρειάζονται πιά τα πειράματα στα ζώα, ενώ δεν προσφέρουν καινούργια γνώση τα πειράματα στα ζώα...

Επίσημα το 2009 είναι η χρονιά που αυτά τα πειράματα θα σταματήσουν...

Να το ευχηθώ??? Να το πιστέψω??? Να το ελπίσω???

Επειδή ξέρω αρκετά πράγματα πιά, ξέρω και πως δεν θα γίνει...

Μα κάθε τι που βοηθάει σ' αυτήν την υπόθεση, είναι καλό... Είναι ένα ακόμη όπλο...

Καλά Χριστούγεννα λοιπόν εύχομαι σε όλους κι όλες σας.

Χριστούγεννα με αγάπη, συμπόνοια, υπομονή, πνευματικότητα, χαρά...

Και θυμηθείτε όσους υποφέρουν...

Και θυμηθείτε και τον μικρό Χριστό...

Και μην ξεχνάτε και τα ζώα...

Εγώ η arkouda ζω ακόμη...

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2009

Ζω ακόμη... Μεθαύριο δικάζομαι!

Σέρνω πιά τα βήματα μου στην πόλη, μα τ' ακολουθεί ο Θάνατος.

Συνέβησαν πολλά, απίστευτα, ανείπωτα απ' τον πόνο, συμβαίνουν, θα συμβαίνουν...

Στην Κολάση ζούσα, στην Κόλαση ζω. Όσες συμφωνίες έκανα τις κράτησα μόνο εγώ.

Μην με ξεχνάτε! Αναζητείστε με εσείς οι φίλοι κι οι φίλες μου.

Μην με ξεχνάτε. Ίσως έτσι γίνει κάποιο θαύμα...

Η πάντα εξαιρετική Sertap Erener τραγουδάει το " Zor Kadin"... Γιά μιά όμορφη Καλημέρα!

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2009

Και μιά και το ενδιαφέρον γιά τα Τούρκικα τραγούδια συνεχίζεται, ιδού μιά πάντα εξαιρετική Sertap που τραγουδάει ένα όμορφο τραγούδι, το " Zor Kadin"!

Δεν έχω χρόνο να το κοιτάξω κι έτσι μπορεί να γράφω και ανοησίες, αλλά απ' όσο ξέρω Kadin θα πει μεν Κυρία, μα ήταν και ο τίτλος της πρώτης κυρίας του χαρεμιού του Σουλτάνου... Αυτής που τα παιδιά της θα γίνονταν Σουλτάνοι... Εκτός κι αν γράφεται αλλιώς...

(Σημείωση: Σουλτάνες λέγονταν οι κόρες του Σουλτάνου κι όχι οι σύζυγοι, όπως συχνά λάθος νομίζουμε).

Τα τραγούδια είναι και φαντασία κι έτσι ορμώμενη κι από το περιβάλλον του εσωτερικού του παλατιού, φαντάζομαι πως η "πρώτη κυρία" έχει κάποιες στενοχώριες...

Γιατί Zor είναι αυτό που λέμε και σήμερα, το ζόρι... Η δυσκολία... Η πίεση από κάποιο πρόβλημα...

Μαζί με την Sertap ένα θαυμάσιο ανδρικό φωνητικό συγκρότημα. Χαρείτε τους!

Την Καλημέρα μου!

Υπάρχουν Άγγελοι?

Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2009

Yπάρχουν Άγγελοι?

Θα απαντήσω ειλικρινά...

Δεν έχω δογματική σκέψη. Δεν πιστεύω ποτέ και σε τίποτα που οι αισθήσεις μου ή το μυαλό μου, δεν αγγίζουν...

Οπότε θα πω ΝΑΙ! Δεν θα πω γιατί, δεν θα πω πως, τι, πότε...

Αν και δεν με πτοεί ο χαρακτηρισμός της αλαφροϊσκιωτης, προτιμώ να θεωρώ εαυτόν "παρατηρήτρια" της Ζωής, της Φύσης, των ανθρώπων...

Πνεύματα υπάρχουν, δυνάμεις που κάποτε μπορούμε ν' αντιληφθούμε και με τις αισθήσεις μας, ενέργεια που μας περιβάλλει και που συχνά σχηματοποιείται ή δρα ανάλογα με τις δικές μας πράξεις.

Όσο γιά τα φτερά, νομίζω πως δεν τα χρειάζονται καν... Πως είναι πιότερο καλλιτεχνική έμπνευση και απεικόνιση κάποιων παλιότερων, αρχαίων ή αγιογράφων, ένας ευσεβής πόθος, ένας εξορκισμός του δέους που προκαλούν...

Θα θέσω όμως το θέμα όπως και πιό παλιά, πως ο κάθ' ένας από μας κάποια στιγμή μπορεί να γίνει Άγγελος γιά κάποιον άλλον.

Άγγελος ή Δαίμονας...

Είναι η στιγμή που βρεθήκαμε κάπου, που "σταλθήκαμε" κάπου και που το να μετέχουμε ή ν' αδιαφορήσουμε γιά κάτι, μπορεί να κρίνει τη Ζωή, ή τον Θάνατο...

Σαν Άγγελο μπορεί να με θυμάται ένα πανικόβλητο παιδί που είχα δει κρεμασμένο ανάποδα σε κάτι σίδερα, σε ένα νηπιαγωγείο.

Τ' άλλα μικρούλια είχαν πλήρη συναίσθηση του κινδύνου, όπως κι ο μικρός αυτός, που όμως από υπερηφάνεια, δεν ζητούσε βοήθεια από τις δυό "νηπιαγωγούς" που κουτσομπόλευαν ασταμάτητα, με γυρισμένη την πλάτη στα παιδιά και χωρίς να τους ρίχνουν ούτε μιά κλεφτή ματιά, να δουν τί κανουν...

Έκρινα αμέσως πως ήταν ανίκανες, πως μόνο πανικό και καταστροφή μπορούσαν να φέρουν...

Το αγόρι ήταν έτοιμο να πέσει από στιγμή σε στιγμή, με το κεφάλι στο τσιμέντο...

Του μίλησα ήρεμα και του έδωσα οδηγίες, που ακολούθησε κατά γράμμα...

Τον επαίνεσα... Ηρέμησα τα άλλα, γιά να μην τον τρομάξουν...

Απελευθερώθηκε και κατέβηκε σιγά- σιγά μόνο του... Τον επαίνεσα πάλι και τον συμβούλεψα να προσέχει... Όταν έφυγα τα μικρά ήταν ανακουφισμένα... Οι νηπιαγωγοί δεν με είχαν δει καν...

Μιά άλλη μικρή ιστορία που μπορώ να πω γιά μένα είναι αυτή.

Σαν Αγγέλους θα θυμάμαι πάντα, δυό άγνωστα μικρά κοριτσάκια την περίοδο που με δυσκολία περπατούσα ακόμη και με μπαστούνι και που σκεφτόμουν συχνά τον θάνατο...

Με πλησίασαν χαμογελαστά, πιασμένα χέρι-χέρι και μου είπαν:

"Εσύ δεν μας ξέρεις, μα εμείς σε ξέρουμε... Παρακολουθούμε τη ζωή σου... Και περιμένουμε πολλά από σένα"...

Ύστερα, μου γύρισαν την πλάτη κι έφυγαν...

URL= http://www.youtube.com/watch?v=zpL13sT5ST8

Ο αγαπημένος Bruce Lee - "Σαν το νερό"...

Σάββατο, 1 Αυγούστου 2009

Mιά και η Αμφικράτια είναι αφιερωμένη στους μαγικούς τόπους του μυαλού και της καρδιάς και στα έργα, τις μουσικές, τα παραμύθια, τα πρόσωπα που τους έπλασαν, νομίζω ξεχωριστή τιμή πρέπει ν' αποδώσω στον φίλο, σύντροφο, δάσκαλο, της εφηβείας μου, τον αγαπημένο Bruce Lee!

Η χαρά της ανακάλυψης των ταινιών όπου εμφανίστηκε και γέμιζε την οθόνη με την "τεράστια" παρουσία του, την ακτινοβολία και το ταλέντο του, ήταν ταυτόχρονη με τον πόνο από την αναγγελία του θανάτου του...

Όμως μέσα σ' ένα όμορφο νησάκι του μυαλού μου ο Bruce Lee ζει και πάντα γυμνάζεται, διδάσκει και αγωνίζεται ενάντια σε ότι είναι άσχημο, ανίερο, κακό...

Η Hadise στα 19 της ''Sweat'' σ' ένα όμορφο χορευτικό τραγούδι

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2009

Hadise is singing 'Sweat' on the SIMS Awards in 2004.

Rapper is Raw Jawz. She was just 19 yrs old.

More Hadise information @ www.hadiseacikgoz.be

URL http://www.youtube.com/watch?v=JZIjVHAoYCE

H γοητευτική Hadise και το τραγούδι της Τουρκίας στη Eurovision Dum Tek Tek (και το "A good kiss")

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2009

Περνώ το βιντεάκι με το τραγούδι της Τουρκίας στη Eurovision, γιατί βλέπω πως ενδιαφέρει πολλούς και πολλές και θέλω να σας ευχαριστήσω.

Εκείνη τη μέρα δυστυχώς δεν το είδα, τώρα όμως που βλέπω τον τελικό νομίζω πως η εμφάνιση των Τούρκων καλλιτεχνών θα μπορούσε να είναι ακόμη καλύτερη.

Η φωνή της Hadise αδικήθηκε κάπως και η χροιά της ήταν κάπως αλλοιωμένη...

Εκτός που το τραγούδι είναι δύσκολο, γρήγορο, με μικρά περιθώρια αναπνοής, οι συνοδευτικές φωνές επίσης, χάνονται κάπως στο βάθος και δεν υποστηρίζουν όπως πρέπει το όλο... Ίσως να υπήρχε ένα μικρό τεχνικό πρόβλημα.

Φωτιές ανάβει η καταπληκτική εμφάνιση του άντρα χορευτή και ο χορός του δένει πολύ όμορφα με της ερμηνεύτριας.

Ένα όμορφο ερωτικό τραγούδι που σε κάνει να θες να χορέψεις, με λίγη από την γοητεία και το μυστήριο των παλιών χαρεμιών...

Στην παλιά εγγραφή υπήρχε ο προκριματικός της Τουρκίας με τη Hadise με το τζινάκι της, καθώς και το βιντεάκι με το DELI OGLAN, το "τρελλό αγόρι", ένα ακόμη όμορφο χορευτικό τραγούδι!

Δείτε τα αν επιθυμείτε ΕΔΩ!!!

http://amfikratia.pblogs.gr/2009/03/422172.html

Έλα καλέ μου και βρήκα κι αυτό! Χαρείτε τα!

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:
Kαι σαν δώρο γι' αυτούς κι αυτές που τους άρεσε το "DELI OGLAN" δείτε και την απόδοση του στ' Αγγλικά με τον τίτλο: "A good kiss".

Πάντως η τραγουδίστρια είναι "χαμελαίοντας". Μπορεί και μεταμορφώνεται με μεγάλη ευκολία... Χάρισμα αυτό γιά έναν καλλιτέχνη!

Joan of Arc - Ιωάννα της Λωραίνης

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2009

Build your own Blingee

Φταίει τ' όνομα, φταίει κι ο παλιοχαρακτήρας, μού 'γινε έμπνευση από παιδί...

Γιατί με 'λέγαν τότε έτσι, γιατί με κοροϊδεύουν κάποιοι έτσι ακόμα?

Ποιά ήταν στ' αλήθεια?

Τί μυαλό στρατηγού, τί ένστιγκτο πολεμιστή, έκρυβε πίσω από τις γονυκλησίες?

Joan of Arc, ανώτερη του θρύλου που προϋπήρχε και ενσάρκωσε, ανώτερη του βασιλιά που ανέδειξε, προδόθηκε, εγκαταλείφθηκε, οδηγήθηκε μονάχη στη φωτιά...

Ποιός θυμάται τώρα τον βασιλιά?

Ποιός κάθεται τώρα να τον ζωγραφίσει?

Morgana - Το πνεύμα του φιδιού της ερήμου που έρχεται τις νύχτες...

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2009

Το να πω "αριστουργηματική" είναι λίγο γιά την Morgana!

Θα πω "μοναδική"!

Θα πω "καλλιτέχνις"!

Sonique - Why (Music Video)

Τρίτη, 2 Ιουνίου 2009

- http://www.youtube.com/watch?v=OT7bN1kZiyQ

WHY???

BECAUSE...

- ----

Ένας μικρούλης Μαγιάτικος "Παντελής"...

Παρασκευή, 1 Μαΐου 2009

Όλη η Φύση σ' ένα βρώμικο ποτήρι

σ' ένα λουλούδι τόσο δα

έναν μικρούλι "Παντελή"

κομμένο, μαραμένο, πεταμένο στο χώμα

που τώρα ακουμπάει στο νεράκι

κι ορθόθηκε και αγκαλιάζει τα τοιχώματα

με τα κατακίτρινα του πέταλα

και πίσω απ' το θολό το τζάμι

γέρνει το κεφαλάκι του χαρούμενο

γιά να κοιτάξει τα γελαστά μάτια των κουταβιών

και τον Ήλιο

γιά να του πει πως

"εδώ είμαι ακόμη παλιόφιλε"...

Έχουν κι οι Παντελήδες ψυχούλα...

Γιά μένα δεν υπάρχουν παράξενα ή άσχημα ζώα...

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2009

...Άλλωστε οι γεννετικές ανωμαλίες οφείλονται κυρίως στην ανθρώπινη επέμβαση πλέον...

Γιά μένα όλα τα ζώα είναι όμορφα. Πλάσματα που αξίζουν ν' αγαπηθούν και να προστατευθούν.

Η εγγραφή μου είναι ίσως πρόχειρη, μα κάπου διάβασα πως θα καταργηθούν τα blogs που δεν "πολυκινούνται"...

΄Όπως και νά 'χει, το βιντεάκι έχει ενδιαφέρον...

YS.

Κι επειδή "όποιος αγαπάει παιδεύει"... κι εμένα ο Path. μ' αγαπάει πολύ, γιατί με παιδεύει και πολύ, πάρτε και το URL του video, μήπως και δεν παρουσιασθεί στη σελίδα του blog.

Τίτλος: Odd/ Cute / Funny Animal(s)

URL http://www.youtube.com/watch?v=xvTbsvxzMY8

- Kύριε Path. τα πάθη μου...

Εμένα γιατί δεν περνάει το βιντεάκι ούτε με τις 10 προσπάθειες, ενώ αρχικά στην προεπισκόπηση το δείχνει πως μπήκε????

Το τραγούδι της Λιθουανίας (Eurovision 2009)

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

Μού 'λειψε η νύχτα η εαρινή, η οδοιπορούσα...

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2009

Της τριανταφυλλιάς τα φύλλα θα τα κάμω φορεσιά...

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2009

Πορτογαλία - Ένα όμορφο τραγούδι - Eurovision 2009

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2009

Κάποιοι φοβήθηκαν το τραγουδάκι της Γεωργίας (Eurovision 2009)

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2009

-

Συνέχεια του:

Τιμή στους καλλιτέχνες της Γεωργίας - Eurovision 2009

(http://amfikratia.pblogs.gr/2009/02/timh-stoys-kallitehnes-ths-gewrgias-eurovision-2009.html)
_____________________________________________________

Παρασκευή 13.03.09

Aπό: e-tipos.com

(http://www.e-tipos.com/newsitem?id=79997)

Αποσύρθηκε από τη Eurovision η Γεωργία

Την απόσυρση της συμμετοχής της στον ετήσιο διαγωνισμό της Eurovision, που θα γίνει τον Μάϊο στη Μόσχα, ανακοίνωσε η Γεωργία, ύστερα από την απόρριψη του τραγουδιού της από τους διοργανωτές του μουσικού διαγωνισμού, καθώς έκριναν ότι οι στίχοι του προσβάλλουν τον Ρώσο πρωθυπουργό Βλαντιμίρ Πούτιν.

«Αποφασίσαμε να μην αλλάξουμε τους στίχους και να μην επιλέξουμε άλλο τραγούδι. Δεν θα πάμε στην Μόσχα και δε θα συμμετάσχουμε στην Eurovision 2009», δήλωσε η Νάτια Ουζνάζντε, υπεύθυνη παραγωγής του ευρωπαϊκού διαγωνισμού για την κρατική τηλεόραση της Γεωργίας.

«Δεν καταλαβαίνουμε γιατί οι διοργανωτές πήραν αυτήν την απόφαση.

Δεν μας έχουν δώσει καμία εξήγηση», συμπλήρωσε η παραγωγός.

Το τραγούδι με το οποίο η Γεωργία επρόκειτο να συμμετάσχει στην Eurovision ονομαζόταν «We don't want put in» και θεωρήθηκε ότι αποτελεί λογοπαίγνιο ανάμεσα στην φράση «put in» και στο όνομα του Ρώσου πρωθυπουργού Πούτιν.
____________________________________________________

Κατ' εμέ, κάποιοι φοβήθηκαν τις ταραχές, τη γελοιοποίηση, το πολιτικό κόστος, την πιθανότητα να βγει ακόμη και πρώτο, τούτο το τραγουδάκι... Γι' αυτό κι έβαλαν τα μεγάλα μέσα!

Όπως και να έχει πάντως ακούστηκε κι αυτό που ... ήθελε να πει ο "ποιητής", το είπε.

Και θα πω ακόμη, πως είναι προς τιμήν αυτών, που δεν θέλησαν να στείλουν άλλο τραγούδι στη θέση του και προτίμησαν ν' αποσυρθούν από τη διοργάνωση.

Υστερόγραφο: Πέρα απ' όλα αυτά οι καλλιτέχνες είναι ωραίοι, το τραγούδι χαριτωμένο κι αν δεν βρει κι άλλα εμπόδια στο δρόμο του, σίγουρα θα γίνει χορευτική επιτυχία...

Eurovision 2009 - Το τραγούδι της Τουρκίας

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2009

Μιά πολύ όμορφη και αισθησιακή καλλιτέχνιδα

- την Hadise - στέλνει η Τουρκία 'φέτος στον διαγωνισμό της Μόσχας κι ένα δυναμικό σύγχρονο χορευτικό τραγούδι.

Εκτός από αυτό που θα διαγωνισθεί και που ο τίτλος του

- DUM TEK TEK - παραπέμπει κατ' εμέ στο χτύπημα στο τουμπελέκι, προσθέτω κι άλλο ένα τραγούδι της, γιά να την αξιολογήσετε και να τη χαρείτε περισσότερο.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:
________________

Δεύτερη συμπληρωματική εγγραφή με νέα videos γιά το τραγούδι της Τουρκίας, στον σύνδεσμο που ακολουθεί και στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

http://amfikratia.pblogs.gr/2009/07/h-gohteftikh-hadise-kai-to-tragoydi-ths-toyrkias-sth-eurovision-.html

Τιμή στους καλλιτέχνες της Γεωργίας - Eurovision 2009

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2009

-- --

Λίγα πράγματα γνωρίζω σχετικά, όπως όλοι ίσως, γιά να μπορώ να κάνω πλήρη ανάλυση στους λόγους που οι Γεωργιανοί έχουνε τόσο "άχτι" τον Πούτιν, που έστειλαν αυτό το τραγούδι στον διαγωνισμό της Eurovision. Δεν θα παραστήσω τον πολιτικό αναλυτή...

Εκείνο που θέλω να πω είναι, πως θαυμάζω τους καλλιτέχνες που τολμούν να χρησιμοποιήσουν την τέχνη τους, γιά να εκφράσουν τα αισθήματα των συμπατριωτών τους...

Που τολμούν να τα βάλουν με ισχυρούς...

Που τολμούν να το κάνουν αυτό μέσα στο στόμα το λύκου, στη Μόσχα εν προκειμένω...

Που τολμούν να χορέψουν και να τραγουδήσουν έστω εμμέσως μα σαφώς, " δεν σε θέλουμε ρε κύριε", μπροστά στον ίδιο τον Πούτιν και χιλιάδες παρευρισκόμενους, που θα τους έχουν στην "μπούκα" του κανονιού.

Γιά μένα, τιμή ταιριάζει και πρέπει ν' αποδίδεται στους καλλιτέχνες που τολμούν...

Κι αν μπορέσω να δω τον διαγωνισμό, θα δώσω την ψήφο μου σ' αυτούς, πρώτα απ' όλα γιά τη γενναιότητα τους!

Στίχοι - Lyrics

Some people tell you the stories

To drag you down to (their) the knees,

But lemme tell you don't worry,

No worries, No worries.

Another glass of my moonshine,

Will kick the hell out of me,

But lemme focus on good stuff,

Some good stuff, just good stuff.

(CHORUS)

We Don't Wanna Put In

The negative move,

It's killin' the groove.

I'm a-try to shoot in

Some disco tonight,

Boogie with you.

------------------

Μήν ορκίζεσαι βρε ψεύτρα - Αμανές - Παραδοσιακό σμυρνέικο τραγούδι

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2009

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:

Η εγγραφή σβήνεται ξανά και ξανά. Πρώτη φορά δεν είναι... Τέλος πάντων!

Ευχαριστώ τον GRKRONOS που μου έστειλε την πληροφορία πως ο θαυμάσιος αυτός ερμηνευτής λέγεται Αγριοκώστας και ζει στον Βόλο.

Ένα Τούρκικο τραγούδι

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2009

Mιά διαμαντόπετρα ανάμεσα στα βότσαλα.

Λείπουν μονάχα τα χρυσοποίκιλτα μαξιλάρια, η Πάντα με τ' Ανατολίτικα θέματα, το χαμηλό τραπεζάκι με τον Τούρκικο και τον Αργιλέ...

Η αφηγήτρια είναι εκεί και η μουσικός επίσης...

Υπέροχο τραγούδι, υπέροχη φωνή, υπέροχη ερμηνεία.

Φτωχά τα μέσα ν' αναδείξουν τη φωνή και το μεράκι.

Φτωχά τα μέσα να σε οδηγήσουν στην Πύλη του παλατιού με τις Χίλιες και μιά νύχτες...

Μα απ' το μικρό παραθυράκι μπορείς να δεις και ν' ακούσεις τα παραμύθια της Ανατολής να ζωντανεύουνε...

O καταπληκτικός Wenarto ξαναχτυπά...

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2008

Η Ελλάδα του Pan kARTson

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2008

-

To κομμάτι της ψυχής μου... που έχει ουρά...

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Myspace Glitter Graphics

Λίγες μέρες πριν έφτιαξα αυτήν την εικόνα. Να μου θυμίζει τα κρύα που ήδη άρχισαν νά 'ρχονται... Τις νέες κακουχίες που με περιμένουνε... Που ασταμάτητα διαδέχονται η μιά την άλλη...

Την παγωνιά που νιώθω σε κορμί και σε ψυχή... Την ερημιά που νιώθω ώρες-ώρες, σαν τα προβλήματα φαντάζουν ασήκωτα γιά τις πλάτες μου...

Τη συντροφιά των ζώων, χαρά μου και λύπη μου.

Και πάνω απ' όλα την ατέλειωτη αναζήτηση!

Το να ψάχνεις ένα φως, ένα σημάδι, μέσα στην καταιγίδα.

Το να ψάχνεις ανθρώπους που εννοούν αυτά που λένε, που καταλαβαίνουν, που δεν είναι όλο λόγια και φούμαρα...

Το να ψάχνεις φίλους... Το να ψάχνεις εχθρούς...

Το να γυρεύεις απάγγειο μεσ' τη νύχτα, ως να περάσει το κακό!

Φωλιά και φωτιά να ζεστάνεις το παγωμένο σου σώμα...

Κι έναν τόπο ειρηνικό, ερημικό, όπου θ' ακούγεται μονάχα ο άνεμος που θα γδέρνει τις γυμνές κορφές των λόφων και τα ουρλιαχτά των λύκων...

Έναν τόπο που οι εχθροί δεν θα μπορούν να πλησιάσουν κι οι φίλοι θα σκέφτονται να 'ρθούν...

Όπως παλιά... " Θέλαμε να 'ρθούμε, μα φοβόμασταν... Πως ζεις εκεί πάνω"???

Γεμάτο το μυαλό μου με εικόνες πίκρας κι απόγνωσης... Λιγοστές οι δυνάμεις μου... Με πήρε το παράπονο σήμερα κι άρχισα να κλαίω και να τα λέω μονάχη...

Γι' αυτούς που δεν πονάνε... Γι' αυτούς που δεν καταλαβαίνουν... Γι' αυτούς που δεν νοιάζονται... Γι αυτούς που είναι όλο λόγια... Γι αυτούς που τους δίνεις το χέρι να πιασθούν και κοιτάνε να στο φάνε μέχρι τον αγκώνα...

Γιά τ' άδικο... Γιά την σκληρότητα των ανθρώπων... Γιά το ψέμμα τους... Τη ματαιοδοξία τους... Την προδοσία που κυλάει στις φλέβες τους... Την κακία που βασιλεύει στην καρδιά πολλών...

Κι είρθε η Ζαχαρούλα στην αγκαλιά μου, με κοίταξε με λύπη βαθειά στα μάτια, σήκωσε το μικρό ποδαράκι της και μου χάϊδεψε το πρόσωπο... Κι ευθύς όλα τα μικρούλικα ανέβηκαν κι αυτά στην αγκαλιά μου, να με χαϊδέψουν με το κορμάκι τους, να με παρηγορήσουν με το τραγούδι τους...

Κι έπαψα να κλαίω... Κι είπα αν δεν νοιάζεται κανείς, νοιάζομαι όμως εγώ!

Κι αν δεν καταλαβαίνει κανείς, καταλαβαίνω εγώ!

Κι αν δεν πονά κανείς, πονώ εγώ!

Κι είπα: Αν είχε όνομα η καλωσύνη μου, θα τη λέγανε Ζαχαρούλα.

Αν είχε όνομα η αγάπη μου, θα τη λέγανε Μπαλού!

Άν είχε όνομα η εξυπνάδα μου, θα τη λέγανε Ποντικούλα...

Την αφοσιώση μου, θα τη λέγανε Έκτορα!

Την αγριάδα μου τη λένε Μούργο.

Την γενναιότητα μου Φιογκούλα.

Την τρυφερότητα μου Σταχτούλα.

Την τρέλλα μου Λύκαινα.

Την ευγένεια μου Λούπο.

Την εμπιστοσύνη μου Μαρία.

Την τσαχπινιά μου Καραμέλλα.

Την ανεξαρτησία μου Μικρούλα.

Την καταστροφικότητα μου Πητ.

Την ελπίδα μου Χαραυγή.

Την δύναμη μου Νταγιάνα.

Η λατρεία μου έχει πολλά ονόματα... Και η λύπη μου επίσης...

Γιατί τελικά ένα μεγάλο κομμάτι της ψυχής μου, περπατάει στα τέσσερα κι έχει ουρά! Κι είμαι περήφανη γι' αυτό το κομμάτι...

Κι ότι έχει μείνει ανθρώπινο, θέλω νά 'ναι καθαρό κι αγνό, σαν τα μάτια ενός μικρού παιδιού, που πρωτοκοιτάζει τον Κόσμο με θαυμασμό, αγάπη, δέος.

Κι ότι θέλει να γίνει, ας γίνει...