amfikratia

Ψυχή τρελλή, που να σταθεί, κάστρο γυρεύει...

Κομμάτια ερείπια είμαι κι ώρες - ώρες τα μαζεύω

με μιά κραυγή με ένα δάκρυ στεγνωμένο

μα άγριο βλέμμα μού 'χει δώσει κι υπομένω

αυτή η ψυχή μου η τρελλή η πολεμίστρα

που γύρευε κάστρο κορμί, γερό να κατοικήσει

σκαρί χτισμένο με πανί να αρμενίσει

μα βρήκε εμένα και με κάνει όλο κομμάτια...

Απ' όσα θέλει ένας άνθρωπος να ζήσει

περιφρονόντας προσπερνώ και δεν γυρίζω

πιστή στον όρκο ενός Ναϊτη ως προς την ένδεια

πιστή σε όρκο πειρατή πριν το ρεσάλτο

πιστή σε όρκο ναυτικού σ'ένα ναυάγιο

πιστή σε όρκο Μοναχής στην καταιγίδα

πιστή στ' Όνειρο της Ζωής και εκδικήτρα!

Η ανημπόρια είν' η δασκάλα μου η μεγάλη

που με διδάσκει σιωπηλά τι περνούν οι άλλοι

ψιλό γυαλάκι η βιτρίνα της ζωής τους

με μιά γροθιά σαν ρύζι ο Άνεμος την σπέρνει

με ένα φύσημα συντρίμια τα παλάτια

και μένει η γύμνια μοναχά

γιά συντροφιά και η κατάντια....

Σε μία θάλασσα από αίμμα ταξιδεύω

με ονειρευτές, με πειρατές, με Αμαζόνες

σ'ένα βασίλειο μυστικό ξεχειμωνιάζω

με Ρόνιν λαβωμένους κουβεντιάζω

μέχρι να γιάνουν οι πληγές που χαίνουν πύον

μέχρι οι πόνοι να περάσουν και το κρύο

κι ας είναι αυτά η πληρωμή γιά την ελπίδα...

(Kι όλο θυμάμαι τη σκηνή

που δεν βρήκαν Άγια Γραφή

οι Πειρατές

και ορκιστήκαν στο τσεκούρι)...

yiannas galanou

ΤΟΠΟΙ ΜΑΓΙΚΟΙ...

Δεν υπάρχει λέξη...

Ούτε το <<πατρίδα>> αρκεί, ούτε καν το <<μητρίδα>>!

Πού κατοικώ? Στο χώμα που πατούν τα πόδια μου...

Που πατούν ? 'Οπου γης...

<<'Οπου γης και πατρίς>>...

Τόποι ονειρικοί της παιδικής μου ηλικίας...

Τόποι από όπου πέρασα γιά λίγο... Τόποι περαστικοί από τη μνήμη και τις αισθήσεις... Τόποι μαγικοί.

'Οπως η Μικρά Ασία, που δεν την έζησα, μα κατοικεί εντός μου...

Τόποι γεμάτοι με ξωτικά, νεράϊδες, γοργόνες, αλαφροϊσκιωτους, μάγους και γίγαντες...

Τόποι πατρίδες και μητρίδες και ονειρικοί και μαγικοί και υπέροχοι, καθώς με κάνουν να ξεχνώ ετούτον...

Τόποι μαγικοί του μυαλού και της καρδιάς όπου κατοικώ μόλις κλείνω τα μάτια και ονειρεύομαι...

Amfikratia

Arkouda

Kallisto ...

Μικρές ψηφίδες μιάς παγκόσμιας ψυχής,

που κλαίει,

που ονειρεύεται,

που ελπίζει...

Η πάντα εξαιρετική Sertap Erener τραγουδάει το " Zor Kadin"... Γιά μιά όμορφη Καλημέρα!

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2009

Και μιά και το ενδιαφέρον γιά τα Τούρκικα τραγούδια συνεχίζεται, ιδού μιά πάντα εξαιρετική Sertap που τραγουδάει ένα όμορφο τραγούδι, το " Zor Kadin"!

Δεν έχω χρόνο να το κοιτάξω κι έτσι μπορεί να γράφω και ανοησίες, αλλά απ' όσο ξέρω Kadin θα πει μεν Κυρία, μα ήταν και ο τίτλος της πρώτης κυρίας του χαρεμιού του Σουλτάνου... Αυτής που τα παιδιά της θα γίνονταν Σουλτάνοι... Εκτός κι αν γράφεται αλλιώς...

(Σημείωση: Σουλτάνες λέγονταν οι κόρες του Σουλτάνου κι όχι οι σύζυγοι, όπως συχνά λάθος νομίζουμε).

Τα τραγούδια είναι και φαντασία κι έτσι ορμώμενη κι από το περιβάλλον του εσωτερικού του παλατιού, φαντάζομαι πως η "πρώτη κυρία" έχει κάποιες στενοχώριες...

Γιατί Zor είναι αυτό που λέμε και σήμερα, το ζόρι... Η δυσκολία... Η πίεση από κάποιο πρόβλημα...

Μαζί με την Sertap ένα θαυμάσιο ανδρικό φωνητικό συγκρότημα. Χαρείτε τους!

Την Καλημέρα μου!

Υπάρχουν Άγγελοι?

Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2009

Yπάρχουν Άγγελοι?

Θα απαντήσω ειλικρινά...

Δεν έχω δογματική σκέψη. Δεν πιστεύω ποτέ και σε τίποτα που οι αισθήσεις μου ή το μυαλό μου, δεν αγγίζουν...

Οπότε θα πω ΝΑΙ! Δεν θα πω γιατί, δεν θα πω πως, τι, πότε...

Αν και δεν με πτοεί ο χαρακτηρισμός της αλαφροϊσκιωτης, προτιμώ να θεωρώ εαυτόν "παρατηρήτρια" της Ζωής, της Φύσης, των ανθρώπων...

Πνεύματα υπάρχουν, δυνάμεις που κάποτε μπορούμε ν' αντιληφθούμε και με τις αισθήσεις μας, ενέργεια που μας περιβάλλει και που συχνά σχηματοποιείται ή δρα ανάλογα με τις δικές μας πράξεις.

Όσο γιά τα φτερά, νομίζω πως δεν τα χρειάζονται καν... Πως είναι πιότερο καλλιτεχνική έμπνευση και απεικόνιση κάποιων παλιότερων, αρχαίων ή αγιογράφων, ένας ευσεβής πόθος, ένας εξορκισμός του δέους που προκαλούν...

Θα θέσω όμως το θέμα όπως και πιό παλιά, πως ο κάθ' ένας από μας κάποια στιγμή μπορεί να γίνει Άγγελος γιά κάποιον άλλον.

Άγγελος ή Δαίμονας...

Είναι η στιγμή που βρεθήκαμε κάπου, που "σταλθήκαμε" κάπου και που το να μετέχουμε ή ν' αδιαφορήσουμε γιά κάτι, μπορεί να κρίνει τη Ζωή, ή τον Θάνατο...

Σαν Άγγελο μπορεί να με θυμάται ένα πανικόβλητο παιδί που είχα δει κρεμασμένο ανάποδα σε κάτι σίδερα, σε ένα νηπιαγωγείο.

Τ' άλλα μικρούλια είχαν πλήρη συναίσθηση του κινδύνου, όπως κι ο μικρός αυτός, που όμως από υπερηφάνεια, δεν ζητούσε βοήθεια από τις δυό "νηπιαγωγούς" που κουτσομπόλευαν ασταμάτητα, με γυρισμένη την πλάτη στα παιδιά και χωρίς να τους ρίχνουν ούτε μιά κλεφτή ματιά, να δουν τί κανουν...

Έκρινα αμέσως πως ήταν ανίκανες, πως μόνο πανικό και καταστροφή μπορούσαν να φέρουν...

Το αγόρι ήταν έτοιμο να πέσει από στιγμή σε στιγμή, με το κεφάλι στο τσιμέντο...

Του μίλησα ήρεμα και του έδωσα οδηγίες, που ακολούθησε κατά γράμμα...

Τον επαίνεσα... Ηρέμησα τα άλλα, γιά να μην τον τρομάξουν...

Απελευθερώθηκε και κατέβηκε σιγά- σιγά μόνο του... Τον επαίνεσα πάλι και τον συμβούλεψα να προσέχει... Όταν έφυγα τα μικρά ήταν ανακουφισμένα... Οι νηπιαγωγοί δεν με είχαν δει καν...

Μιά άλλη μικρή ιστορία που μπορώ να πω γιά μένα είναι αυτή.

Σαν Αγγέλους θα θυμάμαι πάντα, δυό άγνωστα μικρά κοριτσάκια την περίοδο που με δυσκολία περπατούσα ακόμη και με μπαστούνι και που σκεφτόμουν συχνά τον θάνατο...

Με πλησίασαν χαμογελαστά, πιασμένα χέρι-χέρι και μου είπαν:

"Εσύ δεν μας ξέρεις, μα εμείς σε ξέρουμε... Παρακολουθούμε τη ζωή σου... Και περιμένουμε πολλά από σένα"...

Ύστερα, μου γύρισαν την πλάτη κι έφυγαν...

URL= http://www.youtube.com/watch?v=zpL13sT5ST8

Ο αγαπημένος Bruce Lee - "Σαν το νερό"...

Σάββατο, 1 Αυγούστου 2009

Mιά και η Αμφικράτια είναι αφιερωμένη στους μαγικούς τόπους του μυαλού και της καρδιάς και στα έργα, τις μουσικές, τα παραμύθια, τα πρόσωπα που τους έπλασαν, νομίζω ξεχωριστή τιμή πρέπει ν' αποδώσω στον φίλο, σύντροφο, δάσκαλο, της εφηβείας μου, τον αγαπημένο Bruce Lee!

Η χαρά της ανακάλυψης των ταινιών όπου εμφανίστηκε και γέμιζε την οθόνη με την "τεράστια" παρουσία του, την ακτινοβολία και το ταλέντο του, ήταν ταυτόχρονη με τον πόνο από την αναγγελία του θανάτου του...

Όμως μέσα σ' ένα όμορφο νησάκι του μυαλού μου ο Bruce Lee ζει και πάντα γυμνάζεται, διδάσκει και αγωνίζεται ενάντια σε ότι είναι άσχημο, ανίερο, κακό...

Η Hadise στα 19 της ''Sweat'' σ' ένα όμορφο χορευτικό τραγούδι

Τρίτη, 7 Ιουλίου 2009

Hadise is singing 'Sweat' on the SIMS Awards in 2004.

Rapper is Raw Jawz. She was just 19 yrs old.

More Hadise information @ www.hadiseacikgoz.be

URL http://www.youtube.com/watch?v=JZIjVHAoYCE

H γοητευτική Hadise και το τραγούδι της Τουρκίας στη Eurovision Dum Tek Tek (και το "A good kiss")

Σάββατο, 4 Ιουλίου 2009

Περνώ το βιντεάκι με το τραγούδι της Τουρκίας στη Eurovision, γιατί βλέπω πως ενδιαφέρει πολλούς και πολλές και θέλω να σας ευχαριστήσω.

Εκείνη τη μέρα δυστυχώς δεν το είδα, τώρα όμως που βλέπω τον τελικό νομίζω πως η εμφάνιση των Τούρκων καλλιτεχνών θα μπορούσε να είναι ακόμη καλύτερη.

Η φωνή της Hadise αδικήθηκε κάπως και η χροιά της ήταν κάπως αλλοιωμένη...

Εκτός που το τραγούδι είναι δύσκολο, γρήγορο, με μικρά περιθώρια αναπνοής, οι συνοδευτικές φωνές επίσης, χάνονται κάπως στο βάθος και δεν υποστηρίζουν όπως πρέπει το όλο... Ίσως να υπήρχε ένα μικρό τεχνικό πρόβλημα.

Φωτιές ανάβει η καταπληκτική εμφάνιση του άντρα χορευτή και ο χορός του δένει πολύ όμορφα με της ερμηνεύτριας.

Ένα όμορφο ερωτικό τραγούδι που σε κάνει να θες να χορέψεις, με λίγη από την γοητεία και το μυστήριο των παλιών χαρεμιών...

Στην παλιά εγγραφή υπήρχε ο προκριματικός της Τουρκίας με τη Hadise με το τζινάκι της, καθώς και το βιντεάκι με το DELI OGLAN, το "τρελλό αγόρι", ένα ακόμη όμορφο χορευτικό τραγούδι!

Δείτε τα αν επιθυμείτε ΕΔΩ!!!

http://amfikratia.pblogs.gr/2009/03/422172.html

Έλα καλέ μου και βρήκα κι αυτό! Χαρείτε τα!

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:
Kαι σαν δώρο γι' αυτούς κι αυτές που τους άρεσε το "DELI OGLAN" δείτε και την απόδοση του στ' Αγγλικά με τον τίτλο: "A good kiss".

Πάντως η τραγουδίστρια είναι "χαμελαίοντας". Μπορεί και μεταμορφώνεται με μεγάλη ευκολία... Χάρισμα αυτό γιά έναν καλλιτέχνη!

Joan of Arc - Ιωάννα της Λωραίνης

Δευτέρα, 29 Ιουνίου 2009

Build your own Blingee

Φταίει τ' όνομα, φταίει κι ο παλιοχαρακτήρας, μού 'γινε έμπνευση από παιδί...

Γιατί με 'λέγαν τότε έτσι, γιατί με κοροϊδεύουν κάποιοι έτσι ακόμα?

Ποιά ήταν στ' αλήθεια?

Τί μυαλό στρατηγού, τί ένστιγκτο πολεμιστή, έκρυβε πίσω από τις γονυκλησίες?

Joan of Arc, ανώτερη του θρύλου που προϋπήρχε και ενσάρκωσε, ανώτερη του βασιλιά που ανέδειξε, προδόθηκε, εγκαταλείφθηκε, οδηγήθηκε μονάχη στη φωτιά...

Ποιός θυμάται τώρα τον βασιλιά?

Ποιός κάθεται τώρα να τον ζωγραφίσει?

Morgana - Το πνεύμα του φιδιού της ερήμου που έρχεται τις νύχτες...

Κυριακή, 21 Ιουνίου 2009

Το να πω "αριστουργηματική" είναι λίγο γιά την Morgana!

Θα πω "μοναδική"!

Θα πω "καλλιτέχνις"!

Sonique - Why (Music Video)

Τρίτη, 2 Ιουνίου 2009

- http://www.youtube.com/watch?v=OT7bN1kZiyQ

WHY???

BECAUSE...

- ----

Ένας μικρούλης Μαγιάτικος "Παντελής"...

Παρασκευή, 1 Μαΐου 2009

Όλη η Φύση σ' ένα βρώμικο ποτήρι

σ' ένα λουλούδι τόσο δα

έναν μικρούλι "Παντελή"

κομμένο, μαραμένο, πεταμένο στο χώμα

που τώρα ακουμπάει στο νεράκι

κι ορθόθηκε και αγκαλιάζει τα τοιχώματα

με τα κατακίτρινα του πέταλα

και πίσω απ' το θολό το τζάμι

γέρνει το κεφαλάκι του χαρούμενο

γιά να κοιτάξει τα γελαστά μάτια των κουταβιών

και τον Ήλιο

γιά να του πει πως

"εδώ είμαι ακόμη παλιόφιλε"...

Έχουν κι οι Παντελήδες ψυχούλα...

Γιά μένα δεν υπάρχουν παράξενα ή άσχημα ζώα...

Τετάρτη, 29 Απριλίου 2009

...Άλλωστε οι γεννετικές ανωμαλίες οφείλονται κυρίως στην ανθρώπινη επέμβαση πλέον...

Γιά μένα όλα τα ζώα είναι όμορφα. Πλάσματα που αξίζουν ν' αγαπηθούν και να προστατευθούν.

Η εγγραφή μου είναι ίσως πρόχειρη, μα κάπου διάβασα πως θα καταργηθούν τα blogs που δεν "πολυκινούνται"...

΄Όπως και νά 'χει, το βιντεάκι έχει ενδιαφέρον...

YS.

Κι επειδή "όποιος αγαπάει παιδεύει"... κι εμένα ο Path. μ' αγαπάει πολύ, γιατί με παιδεύει και πολύ, πάρτε και το URL του video, μήπως και δεν παρουσιασθεί στη σελίδα του blog.

Τίτλος: Odd/ Cute / Funny Animal(s)

URL http://www.youtube.com/watch?v=xvTbsvxzMY8

- Kύριε Path. τα πάθη μου...

Εμένα γιατί δεν περνάει το βιντεάκι ούτε με τις 10 προσπάθειες, ενώ αρχικά στην προεπισκόπηση το δείχνει πως μπήκε????

Το τραγούδι της Λιθουανίας (Eurovision 2009)

Τετάρτη, 25 Μαρτίου 2009

Μού 'λειψε η νύχτα η εαρινή, η οδοιπορούσα...

Πέμπτη, 19 Μαρτίου 2009

Της τριανταφυλλιάς τα φύλλα θα τα κάμω φορεσιά...

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2009

Πορτογαλία - Ένα όμορφο τραγούδι - Eurovision 2009

Κυριακή, 15 Μαρτίου 2009

Κάποιοι φοβήθηκαν το τραγουδάκι της Γεωργίας (Eurovision 2009)

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2009

-

Συνέχεια του:

Τιμή στους καλλιτέχνες της Γεωργίας - Eurovision 2009

(http://amfikratia.pblogs.gr/2009/02/timh-stoys-kallitehnes-ths-gewrgias-eurovision-2009.html)
_____________________________________________________

Παρασκευή 13.03.09

Aπό: e-tipos.com

(http://www.e-tipos.com/newsitem?id=79997)

Αποσύρθηκε από τη Eurovision η Γεωργία

Την απόσυρση της συμμετοχής της στον ετήσιο διαγωνισμό της Eurovision, που θα γίνει τον Μάϊο στη Μόσχα, ανακοίνωσε η Γεωργία, ύστερα από την απόρριψη του τραγουδιού της από τους διοργανωτές του μουσικού διαγωνισμού, καθώς έκριναν ότι οι στίχοι του προσβάλλουν τον Ρώσο πρωθυπουργό Βλαντιμίρ Πούτιν.

«Αποφασίσαμε να μην αλλάξουμε τους στίχους και να μην επιλέξουμε άλλο τραγούδι. Δεν θα πάμε στην Μόσχα και δε θα συμμετάσχουμε στην Eurovision 2009», δήλωσε η Νάτια Ουζνάζντε, υπεύθυνη παραγωγής του ευρωπαϊκού διαγωνισμού για την κρατική τηλεόραση της Γεωργίας.

«Δεν καταλαβαίνουμε γιατί οι διοργανωτές πήραν αυτήν την απόφαση.

Δεν μας έχουν δώσει καμία εξήγηση», συμπλήρωσε η παραγωγός.

Το τραγούδι με το οποίο η Γεωργία επρόκειτο να συμμετάσχει στην Eurovision ονομαζόταν «We don't want put in» και θεωρήθηκε ότι αποτελεί λογοπαίγνιο ανάμεσα στην φράση «put in» και στο όνομα του Ρώσου πρωθυπουργού Πούτιν.
____________________________________________________

Κατ' εμέ, κάποιοι φοβήθηκαν τις ταραχές, τη γελοιοποίηση, το πολιτικό κόστος, την πιθανότητα να βγει ακόμη και πρώτο, τούτο το τραγουδάκι... Γι' αυτό κι έβαλαν τα μεγάλα μέσα!

Όπως και να έχει πάντως ακούστηκε κι αυτό που ... ήθελε να πει ο "ποιητής", το είπε.

Και θα πω ακόμη, πως είναι προς τιμήν αυτών, που δεν θέλησαν να στείλουν άλλο τραγούδι στη θέση του και προτίμησαν ν' αποσυρθούν από τη διοργάνωση.

Υστερόγραφο: Πέρα απ' όλα αυτά οι καλλιτέχνες είναι ωραίοι, το τραγούδι χαριτωμένο κι αν δεν βρει κι άλλα εμπόδια στο δρόμο του, σίγουρα θα γίνει χορευτική επιτυχία...

Eurovision 2009 - Το τραγούδι της Τουρκίας

Τετάρτη, 4 Μαρτίου 2009

Μιά πολύ όμορφη και αισθησιακή καλλιτέχνιδα

- την Hadise - στέλνει η Τουρκία 'φέτος στον διαγωνισμό της Μόσχας κι ένα δυναμικό σύγχρονο χορευτικό τραγούδι.

Εκτός από αυτό που θα διαγωνισθεί και που ο τίτλος του

- DUM TEK TEK - παραπέμπει κατ' εμέ στο χτύπημα στο τουμπελέκι, προσθέτω κι άλλο ένα τραγούδι της, γιά να την αξιολογήσετε και να τη χαρείτε περισσότερο.

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:
________________

Δεύτερη συμπληρωματική εγγραφή με νέα videos γιά το τραγούδι της Τουρκίας, στον σύνδεσμο που ακολουθεί και στην ηλεκτρονική διεύθυνση:

http://amfikratia.pblogs.gr/2009/07/h-gohteftikh-hadise-kai-to-tragoydi-ths-toyrkias-sth-eurovision-.html

Τιμή στους καλλιτέχνες της Γεωργίας - Eurovision 2009

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2009

-- --

Λίγα πράγματα γνωρίζω σχετικά, όπως όλοι ίσως, γιά να μπορώ να κάνω πλήρη ανάλυση στους λόγους που οι Γεωργιανοί έχουνε τόσο "άχτι" τον Πούτιν, που έστειλαν αυτό το τραγούδι στον διαγωνισμό της Eurovision. Δεν θα παραστήσω τον πολιτικό αναλυτή...

Εκείνο που θέλω να πω είναι, πως θαυμάζω τους καλλιτέχνες που τολμούν να χρησιμοποιήσουν την τέχνη τους, γιά να εκφράσουν τα αισθήματα των συμπατριωτών τους...

Που τολμούν να τα βάλουν με ισχυρούς...

Που τολμούν να το κάνουν αυτό μέσα στο στόμα το λύκου, στη Μόσχα εν προκειμένω...

Που τολμούν να χορέψουν και να τραγουδήσουν έστω εμμέσως μα σαφώς, " δεν σε θέλουμε ρε κύριε", μπροστά στον ίδιο τον Πούτιν και χιλιάδες παρευρισκόμενους, που θα τους έχουν στην "μπούκα" του κανονιού.

Γιά μένα, τιμή ταιριάζει και πρέπει ν' αποδίδεται στους καλλιτέχνες που τολμούν...

Κι αν μπορέσω να δω τον διαγωνισμό, θα δώσω την ψήφο μου σ' αυτούς, πρώτα απ' όλα γιά τη γενναιότητα τους!

Στίχοι - Lyrics

Some people tell you the stories

To drag you down to (their) the knees,

But lemme tell you don't worry,

No worries, No worries.

Another glass of my moonshine,

Will kick the hell out of me,

But lemme focus on good stuff,

Some good stuff, just good stuff.

(CHORUS)

We Don't Wanna Put In

The negative move,

It's killin' the groove.

I'm a-try to shoot in

Some disco tonight,

Boogie with you.

------------------

Μήν ορκίζεσαι βρε ψεύτρα - Αμανές - Παραδοσιακό σμυρνέικο τραγούδι

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2009

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ:

Η εγγραφή σβήνεται ξανά και ξανά. Πρώτη φορά δεν είναι... Τέλος πάντων!

Ευχαριστώ τον GRKRONOS που μου έστειλε την πληροφορία πως ο θαυμάσιος αυτός ερμηνευτής λέγεται Αγριοκώστας και ζει στον Βόλο.

Ένα Τούρκικο τραγούδι

Τρίτη, 3 Φεβρουαρίου 2009

Mιά διαμαντόπετρα ανάμεσα στα βότσαλα.

Λείπουν μονάχα τα χρυσοποίκιλτα μαξιλάρια, η Πάντα με τ' Ανατολίτικα θέματα, το χαμηλό τραπεζάκι με τον Τούρκικο και τον Αργιλέ...

Η αφηγήτρια είναι εκεί και η μουσικός επίσης...

Υπέροχο τραγούδι, υπέροχη φωνή, υπέροχη ερμηνεία.

Φτωχά τα μέσα ν' αναδείξουν τη φωνή και το μεράκι.

Φτωχά τα μέσα να σε οδηγήσουν στην Πύλη του παλατιού με τις Χίλιες και μιά νύχτες...

Μα απ' το μικρό παραθυράκι μπορείς να δεις και ν' ακούσεις τα παραμύθια της Ανατολής να ζωντανεύουνε...

O καταπληκτικός Wenarto ξαναχτυπά...

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2008

Η Ελλάδα του Pan kARTson

Σάββατο, 27 Δεκεμβρίου 2008

-

To κομμάτι της ψυχής μου... που έχει ουρά...

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Myspace Glitter Graphics

Λίγες μέρες πριν έφτιαξα αυτήν την εικόνα. Να μου θυμίζει τα κρύα που ήδη άρχισαν νά 'ρχονται... Τις νέες κακουχίες που με περιμένουνε... Που ασταμάτητα διαδέχονται η μιά την άλλη...

Την παγωνιά που νιώθω σε κορμί και σε ψυχή... Την ερημιά που νιώθω ώρες-ώρες, σαν τα προβλήματα φαντάζουν ασήκωτα γιά τις πλάτες μου...

Τη συντροφιά των ζώων, χαρά μου και λύπη μου.

Και πάνω απ' όλα την ατέλειωτη αναζήτηση!

Το να ψάχνεις ένα φως, ένα σημάδι, μέσα στην καταιγίδα.

Το να ψάχνεις ανθρώπους που εννοούν αυτά που λένε, που καταλαβαίνουν, που δεν είναι όλο λόγια και φούμαρα...

Το να ψάχνεις φίλους... Το να ψάχνεις εχθρούς...

Το να γυρεύεις απάγγειο μεσ' τη νύχτα, ως να περάσει το κακό!

Φωλιά και φωτιά να ζεστάνεις το παγωμένο σου σώμα...

Κι έναν τόπο ειρηνικό, ερημικό, όπου θ' ακούγεται μονάχα ο άνεμος που θα γδέρνει τις γυμνές κορφές των λόφων και τα ουρλιαχτά των λύκων...

Έναν τόπο που οι εχθροί δεν θα μπορούν να πλησιάσουν κι οι φίλοι θα σκέφτονται να 'ρθούν...

Όπως παλιά... " Θέλαμε να 'ρθούμε, μα φοβόμασταν... Πως ζεις εκεί πάνω"???

Γεμάτο το μυαλό μου με εικόνες πίκρας κι απόγνωσης... Λιγοστές οι δυνάμεις μου... Με πήρε το παράπονο σήμερα κι άρχισα να κλαίω και να τα λέω μονάχη...

Γι' αυτούς που δεν πονάνε... Γι' αυτούς που δεν καταλαβαίνουν... Γι' αυτούς που δεν νοιάζονται... Γι αυτούς που είναι όλο λόγια... Γι αυτούς που τους δίνεις το χέρι να πιασθούν και κοιτάνε να στο φάνε μέχρι τον αγκώνα...

Γιά τ' άδικο... Γιά την σκληρότητα των ανθρώπων... Γιά το ψέμμα τους... Τη ματαιοδοξία τους... Την προδοσία που κυλάει στις φλέβες τους... Την κακία που βασιλεύει στην καρδιά πολλών...

Κι είρθε η Ζαχαρούλα στην αγκαλιά μου, με κοίταξε με λύπη βαθειά στα μάτια, σήκωσε το μικρό ποδαράκι της και μου χάϊδεψε το πρόσωπο... Κι ευθύς όλα τα μικρούλικα ανέβηκαν κι αυτά στην αγκαλιά μου, να με χαϊδέψουν με το κορμάκι τους, να με παρηγορήσουν με το τραγούδι τους...

Κι έπαψα να κλαίω... Κι είπα αν δεν νοιάζεται κανείς, νοιάζομαι όμως εγώ!

Κι αν δεν καταλαβαίνει κανείς, καταλαβαίνω εγώ!

Κι αν δεν πονά κανείς, πονώ εγώ!

Κι είπα: Αν είχε όνομα η καλωσύνη μου, θα τη λέγανε Ζαχαρούλα.

Αν είχε όνομα η αγάπη μου, θα τη λέγανε Μπαλού!

Άν είχε όνομα η εξυπνάδα μου, θα τη λέγανε Ποντικούλα...

Την αφοσιώση μου, θα τη λέγανε Έκτορα!

Την αγριάδα μου τη λένε Μούργο.

Την γενναιότητα μου Φιογκούλα.

Την τρυφερότητα μου Σταχτούλα.

Την τρέλλα μου Λύκαινα.

Την ευγένεια μου Λούπο.

Την εμπιστοσύνη μου Μαρία.

Την τσαχπινιά μου Καραμέλλα.

Την ανεξαρτησία μου Μικρούλα.

Την καταστροφικότητα μου Πητ.

Την ελπίδα μου Χαραυγή.

Την δύναμη μου Νταγιάνα.

Η λατρεία μου έχει πολλά ονόματα... Και η λύπη μου επίσης...

Γιατί τελικά ένα μεγάλο κομμάτι της ψυχής μου, περπατάει στα τέσσερα κι έχει ουρά! Κι είμαι περήφανη γι' αυτό το κομμάτι...

Κι ότι έχει μείνει ανθρώπινο, θέλω νά 'ναι καθαρό κι αγνό, σαν τα μάτια ενός μικρού παιδιού, που πρωτοκοιτάζει τον Κόσμο με θαυμασμό, αγάπη, δέος.

Κι ότι θέλει να γίνει, ας γίνει...

Mε "τρώει" λίγο η πλάτη μου...

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2008

Πού είστε Χριστούγεννα? Δεν μπορώ να σας βρω...

Παρασκευή, 5 Δεκεμβρίου 2008

Supercalifragilisticexpialidocious

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2008

Kαληνύχτα Κερβερούλη... Φιλάκια!!!

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2008

................................................

Ξεκινόντας την Αμφικράτια και την Αρκούδα, τσαλαβουτόντας ακόμη στα βαθειά και σκοτεινά νερά του ΙΝΤΕΡΝΕΤ με υποτυπώδεις εγγραφές, είχα αρχίσει να γράφω γιά Πατρίδες, Μητρίδες, Τόπους μυστικούς του Νου, Τόπους που η ψυχή ξεκουράζεται, θυμάται, γαληνεύει...

Μα υπάρχουν κι άλλοι Τόποι.

Τόποι άφθαρτοι, αδιαπέραστοι, γεμάτοι γκρεμούς, αγκάθια και παγίδες, πόρτες κλειδωμένες, παράθυρα σφαλιχτά, κάγκελα παντού...

Τόποι που δεν είχα πάει ποτέ κι όμως τους έβλεπα συχνά πυκνά στα όνειρα μου.

Τόποι που δεν διάλεξα να διαβώ, μα συνάντησα στο διάβα μου...

Τόποι μαρτυρίου, φρίκης κι αίματος...

Πατρίδες της ψυχής που με έλκουν να διανύσω την απόσταση από τ' ΄Ονειρο ως την πραγματικότητα, γιά να μπω στα βρώμικα σοκκάκια τους, να χτυπηθώ με τους τρικέφαλους Κέρβερους που φυλούν τις Πύλες, να σπάσω τις σιδερόφραχτες πόρτες, ν' ανοίξω τα παράθυρα στο φως...

Τεράστια η δύναμη του μυαλού του ανθρώπου...

Τεράστια η δύναμη της ψυχής σαν θέλει να πολεμήσει τα Τέρατα των μυστικών Τόπων...

Την κάθε μέρα που περνάει μαθαίνω νέα πράγματα, γιά μένα πρώτ' απ' όλα την ίδια.

Και διαβάζω στις πράξεις κι αντιδράσεις μου, τα σημάδια από γεννιές και περασμένες καταγωγές, από Πατρίδες χαμένες πιά γιά το Γένος, από θάλασσες οργωμένες από τους δικούς μου πρωτινούς, από φωνές που πήρε το κύμα κι ο Άνεμος του Αιγαίου, από γαίες περπατημένες, από κονάκια θαυμαστά όπου:

"Χίλιοι καλοί χωρούσαν, μα ένας κακός δεν χωρούσε"...

Σαν τ' όνομα μου, παράξενη κι η ιστορία της γέννησης και του μεγαλώματος μου, των Αστεριών που σηματοδότησαν την άφιξη μου στον Κόσμο τούτο, δισυπόστατη η καταγωγή μου, δυό Κόσμοι που δεν συναντιόνταν πουθενά οι γονείς μου, δυό Κόσμοι αντίθετοι οι πρόγονοι μου, δισυπόστατη κι η ζωή μου, δισυπόστατος ο χαρακτήρας μου κι όλα αυτά στα άκρα!

Μικρή τα έχανα μέσα σ' όλες αυτές τις αντιθέσεις, μα μεγαλώνοντας έμαθα να τις συνθέτω, να τις ερμηνεύω, να τις κάνω αρματωσιά γιά τη σκληρή ζωή που πάντα διάλεγα ν' ακολουθήσω, γιατί ο εύκολος και στρωμένος δρόμος δεν μ' άρεσε ποτέ.

Κι όλα, ζητούσα πάντα να είναι ξεκάθαρα κι αληθινά. Η ιστορία άλλο, το παραμύθι άλλο.

Θυμάμαι τώρα μιά φορά που η γιαγιά μου, μου έκανε τη μεγάλη τιμή να μου πει μιά ιστορία γιά τους παππούδες της τους ναυτικούς.

Τιμή, γιατί αυτή η σκληρή γυναίκα, τρόμος γιά πολλούς στον τόπο της, δεν χάϊδευε, δεν έλεγε παραμύθια και δεν ασχολιόνταν και πολύ με τα παιδιά και τα εγκόνια της. Μα κάτι έβλεπε σ' εμένα και με διεκδικούσε σαν αίμα της.

Αφού λοιπόν μου διηγήθηκε πολέμους μέσ' τη θάλασσα, άρχισε να μου λέει και γιά γοργόνες...

Μιά σταλιά μωρό και τη σταμάτησα αμέσως.

"Όχι γιαγιά αυτό μην το λες σαν αληθινό, γιατί είναι ψέμματα... Αυτό δεν είναι ιστορία, είναι παραμύθι"...

Την τσάτισα κι έβαλε τις φωνές. Μα ύστερα καταλάγιασε και ξεχώριζε πιά τις ιστορίες από τα παραμύθια.

Η αλήθεια όμως είναι πως μοιάζανε, γιατί παραμυθένια φάνταζε κι η ζωή των πρωτινών μας, ανθρώπων σκληροτράχηλων της θάλασσας, ανδρών και γυναικών που δεν αποχωρίζονταν το στιλέτο και το σπαθί, μήτε στον ύπνο...

Τόπος πειρατών, κοντραμπατζήδων και παλληκαράδων το νησί της στη μπούκα της Σμύρνης...

Τόπος όπου βρίσκανε καταφύγιο και πόρτες ανοιχτές όσοι τα έβαζαν με τις αρχές, όσους κυνηγούσαν οι τζανταρμάδες, όσοι είχαν καταδικασθεί σε θάνατο και κατάφερναν να το σκάσουνε... Όλοι οι φυγάδες εκεί καταφεύγανε...

Γυναίκα πιά, θυμάμαι μιά επίσκεψη στον τόπο που έζησε, τον τόπο που την ξέβρασε το κύμα μετά την Μικρασιατική καταστροφή και μιά συνάντηση μου τυχαία, με ανθρώπους παλιούς της εποχής της...

Πάντα στις μικρές κοινωνίες μετά τα πρώτα βασικά, η ερώτηση που ακολουθεί είναι η εξής:

"Τίνος είσαι εσύ"???

Είπα, μα δεν ήξεραν. Ρώτησαν γιά πιό παλιούς. Ξανά η ίδια ιστορία. Μετά θυμήθηκα το παρατσούκλι της γιαγιάς μου.

"Είμαι εγγόνα της Μπαγιαντέρας", είπα.

Σαν νά 'πεσε κεραυνός. Σαν να τους φαινόμουν λίγη γιά τέτοιο αίμα. Σαν νά 'λεγα ψέμματα.

Κι ύστερα άρχισαν να με κοιτούν με δέος, με φόβο, γιατί "δεν μπορεί κάτι θα είχα πάρει", σαν νά 'βλεπαν μπροστά τους Δαίμονα, μεταμορφωμένο και χαμογελαστό!!!

............................................................

Γιά να ξανά 'ρθω στο τώρα, θα πω, πως νέες πύλες της γήϊνης Κόλασης άνοιξαν και μπήκα μέσα και ζητούν να με καταπιούν...

Νέοι Κέρβεροι φάνηκαν πάνω από τις κρύπτες, να λυσσομανούν να μ' αρπάξουνε...

Νέοι πόλεμοι ανοίγονται απ' αυτούς τους μυστικούς τους κρυφούς, τους Άγνωστους, όπως τους είπα...

Μα μιά και μ' αρέσουν οι ιστορίες, μιά κι άρχισα με ιστορίες, έτσι και θα τελειώσω. Γιατί, όπως έλεγε κι ένας φίλος Πόντιος, "είναι μεγάλο πράγμα η καταγωγή στον άνθρωπο"...

Ήτανε πολύ μικρούλα ακόμη η μιά ανηψούλα μου, ίσα πού 'χε ταιριάξει το βάδισμα κι είχε αρχίσει ν' αλωνίζει και να τρέχει. Έτρεχε λοιπόν χαλόντας τον κόσμο στην αυλή κι η μάνα της της φώναζε, μα δεν πιανόταν...

"Σταμάτα, θα πέσεις... Σταμάτα θα πέσεις και θα χτυπήσεις"!

Τίποτα αυτή. Μέχρι που ξεροκροτάλισαν με δύναμη τα γόνατα της πάνω στα μάρμαρα, που πόνεσα εγώ που την είδα.

Άλλο παιδί θά 'κλαιγε ώρες... Αυτή δεν έβγαλε άχνα. Κοκκίνησε, ύστερα χλώμιασε, δάκρυσε, μα σηκώθηκε αργά πονόντας και με αξιοπρέπεια έστρωσε τα ρούχα της και συνέχισε περπατόντας...

Δεν ήθελε με τίποτα να της πει η μάνα:

" Είδες? Στα έλεγα εγώ"! Δεν δεχόταν να την προσβάλλει.

Κάποτε γιά να τη συμμαζέψει αυτή, αποφάσισε να της πει ένα βράδυ μιά ιστορία με έναν κακό λύκο που τρώει τα παιδάκια και άλλα τέτοια πολλά και φοβιστικά γιά τα μικρά παιδιά, μπας και τρομάξει με κάτι και πάψει να κάνει του κεφαλιού της.

Σαν τέλειωσε τη φίλησε κι έκανε να βγει απ' το δωμάτιο... Κι έτσι την άκουσε να λέει:

"Καληνύτα μαμά... Φιλάκια!

Καληνύτα μπαμπά... Φιλάκια!

Καληνύτα κακό λύκο... Φιλάκια"!!!

Έτσι λοιπόν, θα τελειώσω κι εγώ...

"Καληνύχτα Κερβερούλη... Φιλάκια"!!!

Chim Chimeni...

Τετάρτη, 3 Δεκεμβρίου 2008

Good Μorning! Kαλημέρα χαρούμενα!

Τρίτη, 2 Δεκεμβρίου 2008

-

-

Kαλημέρα φίλοι και φίλες μου.

Πλησιάζουν οι γιορτές και δώρα δεν 'εχω να σας κάνω, πέρα από κάτι στιχάκια και τραγούδια μου παλιά.

Καλημέρα λοιπόν με κακάο, σχολείο και πολλά χαμόγελα!!!

Γιά μικρά και μεγάλα παιδιά.

Μαζί με τα παιδάκια, τραγουδάει κι η αφεντιά μου.

Andrea Bocelli - 'A vucchella

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2008

Θέλω έναν ιπποπόταμο γιά τα Χριστούγεννα...

Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2008