amfikratia

Ψυχή τρελλή, που να σταθεί, κάστρο γυρεύει...

Σάββατο, 27 Σεπτεμβρίου 2008

Κομμάτια ερείπια είμαι κι ώρες - ώρες τα μαζεύω

με μιά κραυγή με ένα δάκρυ στεγνωμένο

μα άγριο βλέμμα μού 'χει δώσει κι υπομένω

αυτή η ψυχή μου η τρελλή η πολεμίστρα

που γύρευε κάστρο κορμί, γερό να κατοικήσει

σκαρί χτισμένο με πανί να αρμενίσει

μα βρήκε εμένα και με κάνει όλο κομμάτια...

Απ' όσα θέλει ένας άνθρωπος να ζήσει

περιφρονόντας προσπερνώ και δεν γυρίζω

πιστή στον όρκο ενός Ναϊτη ως προς την ένδεια

πιστή σε όρκο πειρατή πριν το ρεσάλτο

πιστή σε όρκο ναυτικού σ'ένα ναυάγιο

πιστή σε όρκο Μοναχής στην καταιγίδα

πιστή στ' Όνειρο της Ζωής και εκδικήτρα!

Η ανημπόρια είν' η δασκάλα μου η μεγάλη

που με διδάσκει σιωπηλά τι περνούν οι άλλοι

ψιλό γυαλάκι η βιτρίνα της ζωής τους

με μιά γροθιά σαν ρύζι ο Άνεμος την σπέρνει

με ένα φύσημα συντρίμια τα παλάτια

και μένει η γύμνια μοναχά

γιά συντροφιά και η κατάντια....

Σε μία θάλασσα από αίμμα ταξιδεύω

με ονειρευτές, με πειρατές, με Αμαζόνες

σ'ένα βασίλειο μυστικό ξεχειμωνιάζω

με Ρόνιν λαβωμένους κουβεντιάζω

μέχρι να γιάνουν οι πληγές που χαίνουν πύον

μέχρι οι πόνοι να περάσουν και το κρύο

κι ας είναι αυτά η πληρωμή γιά την ελπίδα...

(Kι όλο θυμάμαι τη σκηνή

που δεν βρήκαν Άγια Γραφή

οι Πειρατές

και ορκιστήκαν στο τσεκούρι)...

yiannas galanou