amfikratia

To κομμάτι της ψυχής μου... που έχει ουρά...

Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Myspace Glitter Graphics

Λίγες μέρες πριν έφτιαξα αυτήν την εικόνα. Να μου θυμίζει τα κρύα που ήδη άρχισαν νά 'ρχονται... Τις νέες κακουχίες που με περιμένουνε... Που ασταμάτητα διαδέχονται η μιά την άλλη...

Την παγωνιά που νιώθω σε κορμί και σε ψυχή... Την ερημιά που νιώθω ώρες-ώρες, σαν τα προβλήματα φαντάζουν ασήκωτα γιά τις πλάτες μου...

Τη συντροφιά των ζώων, χαρά μου και λύπη μου.

Και πάνω απ' όλα την ατέλειωτη αναζήτηση!

Το να ψάχνεις ένα φως, ένα σημάδι, μέσα στην καταιγίδα.

Το να ψάχνεις ανθρώπους που εννοούν αυτά που λένε, που καταλαβαίνουν, που δεν είναι όλο λόγια και φούμαρα...

Το να ψάχνεις φίλους... Το να ψάχνεις εχθρούς...

Το να γυρεύεις απάγγειο μεσ' τη νύχτα, ως να περάσει το κακό!

Φωλιά και φωτιά να ζεστάνεις το παγωμένο σου σώμα...

Κι έναν τόπο ειρηνικό, ερημικό, όπου θ' ακούγεται μονάχα ο άνεμος που θα γδέρνει τις γυμνές κορφές των λόφων και τα ουρλιαχτά των λύκων...

Έναν τόπο που οι εχθροί δεν θα μπορούν να πλησιάσουν κι οι φίλοι θα σκέφτονται να 'ρθούν...

Όπως παλιά... " Θέλαμε να 'ρθούμε, μα φοβόμασταν... Πως ζεις εκεί πάνω"???

Γεμάτο το μυαλό μου με εικόνες πίκρας κι απόγνωσης... Λιγοστές οι δυνάμεις μου... Με πήρε το παράπονο σήμερα κι άρχισα να κλαίω και να τα λέω μονάχη...

Γι' αυτούς που δεν πονάνε... Γι' αυτούς που δεν καταλαβαίνουν... Γι' αυτούς που δεν νοιάζονται... Γι αυτούς που είναι όλο λόγια... Γι αυτούς που τους δίνεις το χέρι να πιασθούν και κοιτάνε να στο φάνε μέχρι τον αγκώνα...

Γιά τ' άδικο... Γιά την σκληρότητα των ανθρώπων... Γιά το ψέμμα τους... Τη ματαιοδοξία τους... Την προδοσία που κυλάει στις φλέβες τους... Την κακία που βασιλεύει στην καρδιά πολλών...

Κι είρθε η Ζαχαρούλα στην αγκαλιά μου, με κοίταξε με λύπη βαθειά στα μάτια, σήκωσε το μικρό ποδαράκι της και μου χάϊδεψε το πρόσωπο... Κι ευθύς όλα τα μικρούλικα ανέβηκαν κι αυτά στην αγκαλιά μου, να με χαϊδέψουν με το κορμάκι τους, να με παρηγορήσουν με το τραγούδι τους...

Κι έπαψα να κλαίω... Κι είπα αν δεν νοιάζεται κανείς, νοιάζομαι όμως εγώ!

Κι αν δεν καταλαβαίνει κανείς, καταλαβαίνω εγώ!

Κι αν δεν πονά κανείς, πονώ εγώ!

Κι είπα: Αν είχε όνομα η καλωσύνη μου, θα τη λέγανε Ζαχαρούλα.

Αν είχε όνομα η αγάπη μου, θα τη λέγανε Μπαλού!

Άν είχε όνομα η εξυπνάδα μου, θα τη λέγανε Ποντικούλα...

Την αφοσιώση μου, θα τη λέγανε Έκτορα!

Την αγριάδα μου τη λένε Μούργο.

Την γενναιότητα μου Φιογκούλα.

Την τρυφερότητα μου Σταχτούλα.

Την τρέλλα μου Λύκαινα.

Την ευγένεια μου Λούπο.

Την εμπιστοσύνη μου Μαρία.

Την τσαχπινιά μου Καραμέλλα.

Την ανεξαρτησία μου Μικρούλα.

Την καταστροφικότητα μου Πητ.

Την ελπίδα μου Χαραυγή.

Την δύναμη μου Νταγιάνα.

Η λατρεία μου έχει πολλά ονόματα... Και η λύπη μου επίσης...

Γιατί τελικά ένα μεγάλο κομμάτι της ψυχής μου, περπατάει στα τέσσερα κι έχει ουρά! Κι είμαι περήφανη γι' αυτό το κομμάτι...

Κι ότι έχει μείνει ανθρώπινο, θέλω νά 'ναι καθαρό κι αγνό, σαν τα μάτια ενός μικρού παιδιού, που πρωτοκοιτάζει τον Κόσμο με θαυμασμό, αγάπη, δέος.

Κι ότι θέλει να γίνει, ας γίνει...