amfikratia

Υπάρχουν Άγγελοι?

Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2009

Yπάρχουν Άγγελοι?

Θα απαντήσω ειλικρινά...

Δεν έχω δογματική σκέψη. Δεν πιστεύω ποτέ και σε τίποτα που οι αισθήσεις μου ή το μυαλό μου, δεν αγγίζουν...

Οπότε θα πω ΝΑΙ! Δεν θα πω γιατί, δεν θα πω πως, τι, πότε...

Αν και δεν με πτοεί ο χαρακτηρισμός της αλαφροϊσκιωτης, προτιμώ να θεωρώ εαυτόν "παρατηρήτρια" της Ζωής, της Φύσης, των ανθρώπων...

Πνεύματα υπάρχουν, δυνάμεις που κάποτε μπορούμε ν' αντιληφθούμε και με τις αισθήσεις μας, ενέργεια που μας περιβάλλει και που συχνά σχηματοποιείται ή δρα ανάλογα με τις δικές μας πράξεις.

Όσο γιά τα φτερά, νομίζω πως δεν τα χρειάζονται καν... Πως είναι πιότερο καλλιτεχνική έμπνευση και απεικόνιση κάποιων παλιότερων, αρχαίων ή αγιογράφων, ένας ευσεβής πόθος, ένας εξορκισμός του δέους που προκαλούν...

Θα θέσω όμως το θέμα όπως και πιό παλιά, πως ο κάθ' ένας από μας κάποια στιγμή μπορεί να γίνει Άγγελος γιά κάποιον άλλον.

Άγγελος ή Δαίμονας...

Είναι η στιγμή που βρεθήκαμε κάπου, που "σταλθήκαμε" κάπου και που το να μετέχουμε ή ν' αδιαφορήσουμε γιά κάτι, μπορεί να κρίνει τη Ζωή, ή τον Θάνατο...

Σαν Άγγελο μπορεί να με θυμάται ένα πανικόβλητο παιδί που είχα δει κρεμασμένο ανάποδα σε κάτι σίδερα, σε ένα νηπιαγωγείο.

Τ' άλλα μικρούλια είχαν πλήρη συναίσθηση του κινδύνου, όπως κι ο μικρός αυτός, που όμως από υπερηφάνεια, δεν ζητούσε βοήθεια από τις δυό "νηπιαγωγούς" που κουτσομπόλευαν ασταμάτητα, με γυρισμένη την πλάτη στα παιδιά και χωρίς να τους ρίχνουν ούτε μιά κλεφτή ματιά, να δουν τί κανουν...

Έκρινα αμέσως πως ήταν ανίκανες, πως μόνο πανικό και καταστροφή μπορούσαν να φέρουν...

Το αγόρι ήταν έτοιμο να πέσει από στιγμή σε στιγμή, με το κεφάλι στο τσιμέντο...

Του μίλησα ήρεμα και του έδωσα οδηγίες, που ακολούθησε κατά γράμμα...

Τον επαίνεσα... Ηρέμησα τα άλλα, γιά να μην τον τρομάξουν...

Απελευθερώθηκε και κατέβηκε σιγά- σιγά μόνο του... Τον επαίνεσα πάλι και τον συμβούλεψα να προσέχει... Όταν έφυγα τα μικρά ήταν ανακουφισμένα... Οι νηπιαγωγοί δεν με είχαν δει καν...

Μιά άλλη μικρή ιστορία που μπορώ να πω γιά μένα είναι αυτή.

Σαν Αγγέλους θα θυμάμαι πάντα, δυό άγνωστα μικρά κοριτσάκια την περίοδο που με δυσκολία περπατούσα ακόμη και με μπαστούνι και που σκεφτόμουν συχνά τον θάνατο...

Με πλησίασαν χαμογελαστά, πιασμένα χέρι-χέρι και μου είπαν:

"Εσύ δεν μας ξέρεις, μα εμείς σε ξέρουμε... Παρακολουθούμε τη ζωή σου... Και περιμένουμε πολλά από σένα"...

Ύστερα, μου γύρισαν την πλάτη κι έφυγαν...

URL= http://www.youtube.com/watch?v=zpL13sT5ST8